Zaburzenia mowy głośnej i ich wpływ na mowę pisaną

14 listopad 2011

Ocena: brak

W Polsce od wielu lat istnieje tendencja do odrębnego traktowania mówienia i pisania. Rozróżnienie to dotyczy nawet różnych dyscyplin naukowych i terapeutycznych zajmujących się obydwoma zagadnieniami. Rozwojem i zaburzeniami mowy głośnej zajmuje się logopedia a rozwojem i zaburzeniami mowy pisanej dziedzina pedagogiki pierwotnie nazwana reedukacją (zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi) a obecnie terapią pedagogiczną. Podział taki, to znaczy na mowę i pismo, uwarunkowany jest historycznie. Językoznawcy zajmują się przede wszystkim mową głośną. Pismo traktują, jako mniej ważne. W logopedii tych dwóch zjawisk nie rozdziela się z taką stanowczością. Język, który jest narzędziem mowy, może mieć albo postać dźwiękową (foniczną) albo literową. Dwuklasowość języka też jest niezależna od kodu. Reguły morfologiczne i syntaktyczne dotyczą zarówno mowy głośnej jak pisanej. Dlatego obecnie coraz popularniejsze jest traktowanie łącznie zarówno zaburzeń mowy jak i pisma.

Stymulacja słuchowa – przewodnik po metodzie

08 wrzesień 2011

Ocena: brak

Przeszło 50 Lat temu profesor Alfred A. Tomatis, francuski otolaryngolog, neurolog i foniatra dokonał kilku zaskakujących obserwacji, które w następstwie doprowadziły do rozwoju tzw. Metody Tomatisa, znanej w Polsce jako stymulacja audio – psycho – lingwistyczna SAPL. W literaturze przedmiotu znana również jako: „trening uwagi słuchowej”, „stymulacja słuchowa”, „trening audio – psycho – lingwistyczny”, a podstawowym jej celem jest wspomożenie funkcji słuchowej przez co następuje poprawa koncentracji, jakości uczenia się, rozwój zdolności językowych, komunikacyjnych, zwiększenie kreatywności oraz poprawa jakości zachowań społecznych.

Wybrane formy relaksacji i muzykoterapii w leczeniu uzależnień

29 marzec 2011

Ocena: brak

Przed rozpoczęciem planowania jakichkolwiek oddziaływań terapeutycznych musimy się zastanowić co chcemy osiągnąć, do czego, wybór takich, a nie innych metod ma doprowadzić naszego podopiecznego. Dobrze postawiona diagnoza decyduje o ilości i jakości efektów, które spodziewamy się osiągnąć. Każdy terapeuta wypracowuje swój warsztat obserwacji, z którego najczęściej korzysta. I coraz częściej nie są to tylko testy. To wyzwanie nowej edukacji, nowej terapii, nowej formy pomocy.

Neurofizjologiczne podstawy uczenia się i najczęstsze zaburzenia tego procesu

16 luty 2011

Ocena: 5

„…uczenie się determinowane jest przez świat, w którym zachodzi i przez narząd[mózg], który je umożliwia”

Manfred Spitzer

Przedszkole przyjazne dzieciom – „Wspomaganie rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym ze szczególnym uwzględnieniem dzieci ryzyka dysleksji oraz nieharmonijnie rozwijających się”

22 grudzień 2010

Ocena: brak

Program profilaktyczno-korekcyjno-kompensacyjny „Wspomaganie rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym ze szczególnym uwzględnieniem dzieci ryzyka dysleksji oraz nieharmonijnie rozwijających się” powstał pięć lat temu na skutek poszukiwań własnych metod i form pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym.