Konspekt z okacji uroczystości Dnia Komisji Edukacji Narodowej i Scenariusz do zajęć

Konspekt zajęć

Uroczystość z okazji Dnia Komisji Edukacji Narodowej

Prowadzące:                 Barbara Korczyńska-Kwitek, Izabela Jarosz

Liczba uczestników:     6osób

Data:                17.10.2011r

Czas trwania:               45 min.

Miejsce:                        świetlica

Cele ogólne:

• Wyrażenie wdzięczności i podziękowanie wychowawcom za trud pracy z młodzieżą
• Kształtowanie umiejętności współdziałania w grupie,
• Kształtowanie umiejętności okazywania i wyrażania uczuć.

Cele szczegółowe:

• Zna zasady odpowiedniego zachowania się w określonych sytuacjach,
• Potrafi zaprezentować się przed szerszą publicznością,
• Umie współdziałać w zespole rówieśniczym,
• Wzmocni poczucie własnej wartości, Umie recytować wiersze, śpiewać

Metody pracy:    słowne, aktywizujące, pokaz

Formy pracy:      praca indywidualna i grupowa

Pomoce:              scenariusz uroczystości, tekst piosenek, podkłady muzyczne, wiersze, gitara, mikrofon

Czynności przygotowawcze:

1. Spotkanie organizacyjne osób odpowiedzialnych za przedstawienie, ustalenie terminu, przebiegu całej uroczystości.
2. Wykonanie elementów dekoracji, przygotowanie niezbędnych materiałów: scenariusz uroczystości, wiersze, piosenki, kartki z życzeniami

Przebieg zajęć:

1. Powitanie wszystkich uczestników uroczystości: Pani Dyrektor, Wychowawców, Wychowanków.
2. Zaprezentowanie części artystycznej przygotowanej przez młodzież placówki.
3. Życzenia dla pani Dyrektor, wszystkich wychowawców.
4. Wręczenie wychowawcom przygotowanych kartek z życzeniami.
5. Zrobienie pamiątkowych zdjęć.
6. Podziękowania dla uczestników za udział w uroczystości, pożegnanie
7. Poczęstunek.

SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI Z OKAZJI

DNIA KOMISJI EDUKACJI NARODOWEJ

Narrator 

 W tym wyjątkowym dniu witamy wszystkie panie nauczycielki i panią Dyrektor naszej placówki na akademii z okazji Dnia Komisji Edukacji Narodowej.

  To wy nauczyciele z cierpliwością i wytrwałością staracie się wskazywać nam właściwą drogę, po której mamy w przyszłości kroczyć. Ta droga jest czasami trudna, ale warto nią podążać. Uczycie szacunku dla drugiego człowieka, wiary we własne siły. Otwieracie przed nami swoje serca. Własną pracą pomagacie nam odkryć własne ja

— uczycie nas jak być człowiekiem.

Dlatego, też jako podziękowanie za wasz trud przygotowaliśmy krótki program artystyczny na który serdecznie zapraszamy.

Osoba I

Wiersz: Kochajmy mądrość

Kochajmy mądrość; wszak to największa nauka

Znać siebie i żyć z sobą: kto jej pilnie szuka,

Prowadzi wiek szczęśliwy, a na czas upłynny

Patrząc, liczy bez trwogi wszelkie swe godziny.

Osoba V

Wiersz: Pożegnanie lata

Rankiem na pajęczynie drży spłakana rosa

I stacza się po nitkach na dół bez szelestu,

Słońce popod gałęzie spogląda z ukosa,

Puste gniazda już widać przez gąszcze agrestu.

W ogrodzie został tylko słonecznik jedyny,

Z twarzą czarną jak Murzyn, stoi opuszczony,

W czerwieni płoną jeszcze grona jarzębiny,

Które pod wieczór z krzykiem oskubują wrony.

(...) do zatoki zawija wielki okręt lata,

Jesień rozpina żagiel, wiatr już pędzi za nim

I słońce w ciepłe kraje z ptakami odlata.

Osoba III

 Jesień to niewątpliwie piękna pora roku. Trudno nie dostrzec jej barw w spadających z drzew liściach.

Jesienią, 14 października 1773 roku sejm powołał Komisję Edukacji Narodowej – pierwsze w Europie ministerstwo oświaty. Edukacja objęła cały naród, a nauka we wszystkich szkołach odbywała się w języku polskim.

Aby uczcić to wydarzenie co roku 14 października obchodzimy Święto Edukacji Narodowej.

Osoba V

 Bardzo trudne dla polskiej oświaty były lata II wojny światowej. Okupanci  niszczyli gospodarkę, rabowali dobra kultury. Aby pozbawić naród tożsamości, już w 1939 roku zlikwidowali polskie szkolnictwo wyższe i średnie oraz wprowadzili ograniczenie kształcenia na poziomie podstawowym.

Nasi nauczyciele nie pozostali obojętni wobec tego faktu – zorganizowali masowe tajne nauczanie na wszystkich poziomach. W październiku 1939 roku utworzono Tajną Organizację Nauczycielską. Podziemnym nauczaniem objętych było ponad milion dzieci. Zajęcia odbywały się często w domach prywatnych z dużym narażeniem życia.

Osoba III

Wojna sprawiła, że słowa nabrały nowego sensu. Po sześciu latach okupacji wielu rzeczy trzeba się było uczyć od nowa.

Osoba I

Wiersz: Ocalony

Szukam nauczyciela i mistrza

niech przywróci mi wzrok słuch i mowę

niech jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia

niech oddzieli światło od ciemności.

Osoba IV

Jaka jest bursa dziś? Można wiele na ten temat mówić. Jedno z pewnością nigdy się nie zmieni: zawsze znajdą się ludzie, dla których praca z młodzieżą, jakże przecież trudna, będzie życiową pasją.

My również potrzebujemy nauczyciela i mistrza.

Osoba II

Wiersz: Iskier szukając...

Iskier szukając, zmęczony wiekiem,

W szarym popiele

Ogień znalazłeś podobny róży.

Nie mówisz wiele:

Człowiek na świecie, Bóg nad człowiekiem,

A wszystko inne

Jest jak Iryda, jak echo burzy.

Jak łzy dziecinne,

Naucz mnie przeto twoim uśmiechem

Ponad nurt chytry

Iść wszystkich ludzi odwieczną drogą.

Przy dźwięku cytry,

Przemieszać w życiu smutek z uciechą

Znaczonym kresem

I chór prowadzić, święcony bogom,

Za Sofoklesem.

Osoba IV  

W bursie pamiętamy, że w zdrowym ciele, zdrowy duch.

Nie zapominamy również o marzeniach, bez których życie byłoby nudne. Dzięki nauczycielom zdobywamy wiedzę, uczymy się życia. Ciągle potrzebujemy nauczyciela i mistrza, żeby odpowiedzieć na trudne pytania.

Osoba I

Wiersze: My z drugiej połowy XX wieku

My z drugiej połowy XX wieku

rozbijający atomy

zdobywcy księżyca

wstydzimy się miękkich gestów

czułych spojrzeń

ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy

wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość

wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni

z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą

przy szczelnie zasłoniętych oknach

gryziemy z bólu ręce

umieramy z miłości

Osoba II

Dyktando

A może żyć pod dyktando

Żeby tylko nie popełnić błędu

Naród nie pisać przez tłum

otwarty

Wiedzieć

Kiedy zamykać, a kiedy

otwierać usta

Uważać

Aby życia nie napisać przez

Skróty

Osoba III

Do któregoś dnia...

Do któregoś dnia

świat jest niepojętym blaskiem

Łąką niepokojących kolorów

wtedy echo wydaje się dziwnym

ptakiem dalekich lasów

każda rzecz oszałamia swoją wielką tajemnicą

Od któregoś dnia

nagle wszystkie rzeczy głośno wołają o imię

Kwiat pyta – dlaczego jest czerwony

dom – dlaczego stoi. Kto gwiazdy zapala.

Niepokoją rzeki o nieznanych chłodnych dnach.

I wtedy, żeby mały człowiek nie zginął

w wielkim lesie spraw

trzeba podać mu nazwy łagodne

pierwsze lekcje ufności do świata.

Narrator

Dzisiaj, w dniu tak uroczystym, pragniemy podziękować naszym nauczycielom i mistrzom, którzy próbują przywracać nam wzrok, słuch i mowę, nazywać rzeczy i pojęcia, oddzielać światło od ciemności, miłość od nienawiści. Za trud oddzielenia światła od ciemności z serca dziękujemy.

Pragniemy również wam życzyć, aby praca z młodzieżą dostarczała przyjemności, była ciągłym wyzwaniem, które przyjmujecie z radością. Bądźcie otwarci i twórczy. Miejcie świadomość proporcji. Starajcie się realizować marzenia.

Przyjmijcie proszę od nas ten podziękowania, jako wyraz naszej wdzięczności za trud włożony w naszą edukację.