Owy scenariusz zajęć edukacji przedszkolnej przeznaczony jest dla dzieci trzy-, czteroletnich mających problem z określaniem kierunku. Celem głównym zajęć prowadzonych według tego scenariusza jest wspomaganie umiejętności rozpoznawania stron, a przy tym wzbogacanie matematycznych doświadczeń małego dziecka. Scenariusz został wzbogacony licznymi zabawami, śpiewem i tańcem — aby uczyć dzięki zabawie.

SCENARIUSZ ZAJĘĆ EDUKACJI PRZEDSZKOLNEJ

DATA: 09.01.2012

GRUPA: 3 i 4-latki

NAUCZYCIELKA: Joanna Ulfik-Wandzich

TEMAT TYGODNIA: MŁODZI MATEMATYCY

TEMAT DNIA: PRAWA I LEWA STRONA

CELE OGÓLNE:

• rozwijanie umiejętności rozpoznawania stron: prawa i lewa
• wspomaganie umiejętności liczenia do 7
  
• kształtowanie spostrzegawczości wzrokowej i słuchowej
  
• kształtowanie motoryki małej
  

CELE OPERACYJNE:

Dziecko:

• zna pojęcie prawa i lewa strona
• wie, która to prawa, a która lewa strona
  
• śpiewa i tańczy
  
• sprawnie wycina
  
• uważnie słucha i wykonuje polecenia
  

METODY:

• SŁOWNE: pochwały, polecenia, nakazy, objaśnienia,
• CZYNNE: metoda stawianych zadań,
  
• OGLĄDOWE: oddziaływanie wzorem zachowania osoby,
  
• AKTYWIZUJĄCE: zabawy
  

FORMY:

• indywidualna
• grupowa
  
• frontalna
  

ŚRODKI: wstążka, odtwarzacz i płyta CD z muzyką: Witam was, Magiczna liczba 7, Siedmioskoczek, Taniec węgierski, chustki, karta pracy i opowiadanie J. Ulfik-Wandzich pt. «Śnieżny poranek»,

LP — CZYNNOŚCI NAUCZYCIELA I UCZNIA

1. WITAM WAS — Nauczycielka wita się z dziećmi piosenką «Witam was» – dzieci siedzą w siadzie skrzyżnym w kole i naśladują ruchy nauczycielki. Wszyscy są – ukazanie rękoma na wszystkich uczestników zajęć, witam was – machanie dłonią, zaczynamy już czas  — pstryknięcie palcami, ukazanie palcem na nadgarstek (jako na zegarek),  jestem ja – wskazanie dłońmi na siebie, jesteś ty – wskazanie na uczestnika, raz, dwa, trzy – 3 klaśnięcia w dłonie.

2. UŚCISK DŁONI – przed przystąpieniem do zabawy nauczycielka tłumaczy dzieciom, że wyrazem szacunku dla osoby z którą się witamy jest uściśnięcie dłoni. N. ściska dłoń osobie z lewej strony i mówi: z mojej lewej strony siedzi np. Ania – witam cię, następnie z mojej prawej strony siedzi np. Jan – witam cię. Następnie prosi dzieci aby w taki sam sposób jak ona, przywitały się z osobami siedzącymi obok nich. N. nadzoruje przebieg zabawy i w razie kłopotów udziela wskazówek.

3. Magiczna liczba 7 – dzieci stoją w kole i śpiewają piosenkę.

Czy znasz, czy znasz, magiczną liczbę 7? x2

Tak jest 1 – pokazanie jednego palca

W następnych strofach piosenki tekst się nie zmienia, jedynie liczba od 1-7; przy danej liczbie dzieci ukazują odpowiednią liczbę palców.

4.Kolorowa chustka – każdy uczestnik zabawy wykonuje trzymaną w ręce chusteczką różne ruchy w rytm muzyki «Taniec węgierski» np. kreślimy koła,  falę, linie poprzeczne, pionowe i poziome. Linie kreślimy naprzemiennie prawą i lewą ręką. Wykorzystanie elementu projektu «Dziecięca matematyka» Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej  i Ewy Zielińskiej

5. Siedmioskoczek – dzieci ustawione w dwóch lub trzech szeregach, n. z przodu tyłem do dzieci, tak by dzieci mogły zaobserwować obroty w lewo i w prawo bez mylenia stron.

Do melodii Siedmioskoczek dzieci skaczą 7 razy licząc od 1-7 (raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem x2)

Tupią nogami i klaszczą zarazem w dłonie 3 razy (raz, dwa, trzy  x2)

Obracają się

6. Śnieżny poranek – dzieci otrzymują kartę pracy przygotowaną przez n. Zadaniem dzieci jest pokolorowanie 4 elementów: domku, bałwanka, chmurki oraz śnieżynek, następnie wycięcie po przerywanej linii czterech prostokątów w których umieszczone są pokolorowane elementy i naklejenie ich na czystą kartkę A4 zgodnie ze wskazówkami zawartymi w treści opowiadania n. 

Śnieżny poranek – było bardzo wcześnie rano ponieważ Marysia jeszcze śniła kolorowe sny. Tym razem w śnie przeważał błękit i biel. Po lewej stronie, na dole stał domek, w którym mieszkała dziewczynka. Był on mały, jednopiętrowy, miał maleńkie okna i drzwi z okrągłą klamką. Do góry, z prawej strony pływała po niebie śniegowa chmurka, która uśmiechała się bo wiedziała, ze swoją obecnością sprawi radość wszystkim dzieciom. Ta chmurka wie, że każde dziecko lubi mięciutki, puszysty śnieg. Pierwsze dwie śnieżynki spadały z lewej strony, nad domkiem Marysi. Zwiastowały one piękny śnieżny poranek. Kiedy Ania zbudziła się, podbiegła do okna i ze zdziwienia przetarła oczy, z radością wykrzyknęła: «śnieg tatusiu, śnieg!» – wołała głośno i zachęcała tatę do szybkiego zjedzenia śniadania i wyjścia na podwórko. Na podwórku było już bardzo dużo śniegu – na tyle dużo, że Marysia z tatą mogli ulepić dużego bałwana, który stoi z prawej strony pod chmurką. To był wspaniały poranek – sami przyznajcie!

Opracowała: Joanna Ulfik-Wandzich