Przedstawiam Państwu scenariusz spotkania poetyckiego poświęconego miłości— uczuciu bliskiemu każdemu człowiekowi, zwłaszcza temu nastoletniemu…
Dla nich i przez nich taki pomysł był realizowanyn w naszym gimnazjum. Na spotkanie z poezją zostali zaproszeni nauczyci\ciele, rodzice i koledzy ze szkoły. Towarzyszyła mu szczególna atmosfera. Pomysł godny polecenia.

Cele :

-zaprezentowanie pięknej poezji o tematyce miłosnej,

-ukazanie piękna miłości i kształtowanie tego uczucia,

-zainteresowanie młodzieży sztuką recytacji i kulturą słowa,

1.Bajka o Miłości i Szaleństwie

Bajka o… Miłości i Szaleństwie

Powiadają, że pewnego razu spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot. Gdy Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle obłędnie dzikie, zaproponowało:

— Pobawmy się w chowanego!

Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała

z typowym dla siebie zainteresowaniem:

— W chowanego? A co to takiego?

— To zabawa — wyjaśniło żywo Szaleństwo — polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powolutku zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć. Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce. Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesolutko, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować. Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć. Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano. Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego. Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować.

— Raz, dwa, trzy — zaczęło liczyć Szaleństwo.

Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień. Wiara pofrunęła do nieba,

a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen! Na sam szczyt najwyższego drzewa. Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół: krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla — w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności. W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca. Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze — przeznaczone tylko, tylko dla niego. Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą? Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć wskoczyli w sam środek wulkanu. Niestety wyleciało mi

z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne. Gdy Szaleństwo liczyło dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca. W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.

— Milion — krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania.

Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo. Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem. W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i pożądania. Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu. Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os. Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawkiem w ten sposób znalazło Piękność. Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować,

z której strony płotu najlepiej się ukryć. W ten sposób wszyscy zostali znalezieni: talent wśród świeżych ziół, Smutek — w przepastnej jaskini, a Zapomnienie… cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego. Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku,

a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik. Patykiem zaczęło odgarniać gałązki… Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce zraniły Miłość w oczy. Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczenie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki. I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.

Narrator:

Miłość — to szczególne uczucie. Jest z człowiekiem od wieków. Miłość ogarnia całego człowieka, jego emocje i intelekt. Wpływa na zachowanie tak, że trudno ukryć ten dziwny stan.

Zakochany profesor uniwersytetu niewiele różni się od nastolatka pierwszy raz zmagającego się z porywami serca, podobnie jak dostojna dama od dorastającej dziewczyny.

Więc czym jest miłość? Cóż to za uczucie– tajemnicze, złożone, nieogarnięte…

Czym jest miłość?– pytają poeci.

Marcel Proust [ czyt.:.Prost]– znakomity francuski pisarz– powiedział:„Miłość nie istnieje w sobie, ale w nas, jest naszym osobistym dziełem”.

Wiersze usiłują dać odpowiedź na to pytanie– na miarę osobistych doświadczeń poetów.

Przyjacielu usiądź więc sobie, a ja ci opowiem...

Słuchaj sercem, w przeciwnym razie usłyszysz tylko szmer słów, ale nie zakosztujesz ich smaku...

2. Z poezji ludowej Kurdów, w przekł. Z.Stolarska- Miłość

To jakby mżył najdrobniejszy deszcz,

W którym idziesz i nie wiesz, że pada

A potem czujesz ,żeś przemókł do samego

serca.

Taka jest jej miłość

3. Maria Pawlikowska–Jasnorzewska–Kto chce, bym go kochała

Kto chce, bym go kochała, nie może być nigdy ponury,

I musi potrafić mnie unieść na ręku wysoko do góry.

Kto chce, bym go kochała, musi umieć siedzieć na ławce

i przyglądać się bacznie robakom i każdej najmniejszej trawce.

I musi też umieć ziewać, kiedy pogrzeb przechodzi ulicą,

Gdy na procesjach tłumy pobożne idą i krzyczą.

Lecz musi być za to wzruszony, gdy na przykład kukułka kuka

Lub gdy dzięcioł kuje zawzięcie w srebrzystą powłokę buka.

Musi umieć pieska pogłaskać, i mnie musi umieć pieścić,

i śmiać się, i na dnie siebie żyć słodkim snem bez treści,

i nie wiedzieć nic, jak ja nie wiem, i milczeć w rozkosznej

ciemności,

i być daleki od dobra i równie daleki od złości.

Muzyka:„Jej portret” (utwór 6 z płyty„Dusza polska”)–głośniej w przerwie między utworami,

ciszej w trakcie recytacji aż do kolejnej wypowiedzi narratora

4. Halina Poświatowska -*** (bez ciebie)

bez ciebie

jak bez uśmiechu

niebo chmurnieje

słońce

wstaje tak wolno

przeciera oczy

zaspanymi dłońmi

dzień–

w trawie

przebudzony motyl

prostuje skrzydła

za chwilę

rozbłysną

zawirują najczystszą abstrakcją

kolory kolory kolory

szeptem

modlę się do uśpionego nieba

o zwykły chleb miłości

5.Maria Pawlikowska- Jasnorzewska –List

Ktoś list dostał. Komuś serce bije.

Idzie czytać pod kwitnące jabłonie.

Czyta. Chwyta się ręką pod szyję

i dno traci, i w powietrzu tonie.

Narrator:

Oczekiwaniu na to jedyne, to wielkie uczucie towarzyszy niepewność… I ciągłe pytanie: czy już kocham go? Czy już ją kocham?...

6. Maria Konopnicka- Preludium

Nie kocham jeszcze, a już mi jest drogi,

Nie kocham jeszcze, a już drżę i tonę

I duszę pełną o niego mam trwogi

I myśli moje już tam, w jego progi

Lecą stęsknione...

I ponad dachem jego się trzepocą

Miesięczną nocą...

Nie kocham jeszcze, a ranki już moje

O snach mych dziwnie wstają zadumane,

Już chodzą za mną jakieś niepokoje,

Już czegoś pragnę i czegoś się boję

W noce niespane...

I już na ustach ślad noszę płomienia

Jego imienia.

Nie kocham jeszcze, a już mi się zdaje,

Że nam gdzieś lecieć, rozpłynąć się trzeba,

W jakieś czarowne dziedziny i kraje...

Już mi się marzą słowicze wyraje

Do tego nieba,

Które gdzieś czeka, aż nas ukołysze

W błękitną ciszę.

Narrator:

Oczekiwaniu na spełnienie w miłości porusza i zmysły, i marzenia; uruchamia wyobraźnię ...

7.Wacława Dutkowska- Powiedz

wciąż biegnie do ciebie

Przyjdź

chociaż w marzeniach

Księżyc zawisł nad nocnym ogrodem

osrebrza moje myśli

Jestem szczęśliwa

a sercu nadzieję

że kiedyś przyjdziesz

Będziemy szczęśliwi

piękni i młodzi

8.Julian Tuwim — Jeżeli

Trułem ja się myślą złudną,

Tobą jasną, tobą cudną,

I zatruty śnię:

A jeżeli nie?

No to… trudno.

A jeżeli coś? A jeżeli tak?

Rozgołębią mi się zorze,

Ogniem cały świat zagorze

Jak czerwony mak,

Bo jeżeli tak,

No to...- Boże!

Narrator:

I nagle przychodzi to uczucie… i świat wiruje wokół nas ...

Muzyka: Muzyka relaksacyjna– utwór 3:„Rozmarzenie”- początkowo głośniej, w trakcie recytacji–wyciszana

9.Jarosław Świderski–Nagle

czupryny drzew

zestarzałych w ciągu kilku słót

wyciśnięte z czerwieni serce

Targane wichrami

Jesienne requiem

Lecz kiedy przyszłaś

zbielały jaśminy

a na drzewach

zmartwychwstały liście

Wróciły ptaki

by uczyć mnie śpiewu

i podniebnych wzlotów

Kiedy zostałaś

zerwałem się w górę

i krzyczałem: wiosna!

Narrator:

W założeniach teoretycznych miłość mieści w sobie troskę o zadowolenie, bezpieczeńst-wo i rozwój ukochanej osoby .

W praktyce oznacza to, że bez namysłu jestem gotów pozbyć się własnej wygody, oddać swój czas, poświęcić się dla ukochanej osoby..., dać jej wszystko, co mogę....

Muzyka: Muzyka relaksacyjna–utwór 5:„Oczarowanie”- początkowo głośniej, w trakcie recytacji wyciszana

10.Maria Trocha- *** (wyczaruję ci dzisiaj)

ogrody Sułtana

byś mógł spacerować

po promieniach gwiezdnych

wśród kolorów tęczy

Rozsnuję przed tobą

ich czar i urok

byś wdychał woń ziół

i kwitów bajkowych

Roztoczę ogromem

przed stóp twoich muszlą

morze jasnych blasków

by cieszyło twe serce

cichym szeptem fal

Podaruję ci dzisiaj

wszystkie skarby Sezamu

byś mógł czerpać

klejnoty

do swych marzeń i snów

Muzyka: Muzyka relaksacyjna — utwór 10:„Obietnica”–początkowo głośniej, w trakcie recytacji ciszej, po zakończeniu utworu głośniej aż do wypowiedzi narratora

11. Wisława Szymborska–Miłość od pierwszego wejrzenia

Oboje są przekonani,

że połączyło ich uczucie nagłe.

Piękna jest taka pewność,

ale niepewność piękniejsza.

Sądzą, że skoro nie znali się wcześniej,

nic między nimi nigdy się nie działo.

A co na to ulice, schody, korytarze,

na których mogli się od dawna mijać?

Chciałabym ich zapytać,

czy nie pamiętają–

może w drzwiach obrotowych

kiedyś twarzą w twarz?

jakieś„przepraszam” w ścisku?

głos„pomyłka” w słuchawce?

• ale znam ich odpowiedź.

Nie, nie pamiętają.

Bardzo by ich zdziwiło,

że od dłuższego czasu

bawił się nimi przypadek.

Jeszcze nie całkiem gotów

zamienić się dla nich w los,

zbliżał ich i oddalał,

zabiegał im drogę

i tłumiąc chichot

odskakiwał w bok.

Były znaki, sygnały,

cóż z tego, że nieczytelne.

Narrator (bez podkładu muzycznego) :

„Kochać to odkrywać to, co jednostkowe. To, co znane doświadczać jako nieprzekazywalne .Szukać w języku schronienia dla uczuć. W miłości odnajdywać także miłość do słów, w słowach o miłości–że są tylko cieniem czegoś, czego jeszcze nikt nie potrafił wyrazić, choć niemal wszyscy już próbowali .”(Czesław Miłosz)

Narrator:

Miłość zawsze staje się… Jest przygodą. Drogą do przebycia, ale drogą wybraną! Żyje

i rozwija się, tak jak żyje i rozwija się drzewo z małego ziarnka. Miłość nigdy nie jest całkiem gotowa… Ona się staje.

12.Konstanty Ildefons Gałczyński- Rozmowa liryczna

-Powiedz mi, jak mnie kochasz.

-Powiem.

-Więc?

-Kocham cię w słońcu. I przy blasku świec.

Kocham cię w kapeluszu i w berecie.

W wielkim wietrze na szosie i na koncercie.

W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.

I gdy spisz I gdy pracujesz skupiona,

I gdy jajko roztłukujesz ładnie–

nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie.

W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.

I na końcu ulicy. I na początku.

I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.

W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.

W morzu. W górach. W kaloszach. I boso.

Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.

I wiosną, kiedy jaskółka przylata.

-A latem jak mnie kochasz?

-Jak treść lata.

-A jesienią, gdy chmurki i humorki ?

-Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.

Dane autora: Małgorzata Koźmińska