Coraz więcej osób rości sobie prawo do 1 procenta naszych podatków. Najpierw dyrektorka ogłosiła, że mamy przekonać rodziców uczniów, aby w zeznaniu podatkowym wskazali pewną organizację, z którą współpracuje nasza szkoła. Rodzice przekażą podatek tej organizacji, a ona zyskiem podzieli się z nami.

Potem szefowa stwierdziła, że to samo mamy zrobić my, nauczyciele. Wygłosiła mowę, iż w zeszłym roku już nas o to prosiła, ale nie posłuchaliśmy. Tylko kilka osób poważnie potraktowało jej prośbę. Dlatego teraz oczekuje, iż wszyscy przekażemy jeden procent podatku na szkołę, a nawet o to samo poprosimy małżonków. Niedwuznacznie dała do zrozumienia, że będzie dokładnie wiedziała, kto spełnił jej prośbę. Brakowało tylko przypomnienia, iż prośba przełożonego to rozkaz.

Wszystko byłoby pięknie, w końcu należy wspierać szkołę w potrzebie. Jednak nie podoba mi się forma przymusu. Nie lubię, gdy ktoś mnie straszy. Szczególnie gdy dotyczy to czegoś, co całkowicie należy do sfery dobrowolności. A zatem muszę przekazać ten podatek na rzecz szkoły czy mogę? Aby nie było wątpliwości, że to nie są żarty, szefowa wywiesiła na tablicy ogłoszeń przypomnienie, co jej pracownicy mają zrobić. Sprawa zrobiła się więc poważna.

Podejrzewam, że finanse szkoły są w tak opłakanym stanie, iż dyrektorka musi się posuwać do tak niecnych kroków, jak wymuszanie na pracownikach dobroczynności. Zresztą rodziców też mamy zmusić do podobnego gestu. Nie poprosić, lecz tak przekonać, aby nie mogli odmówić. Wszystko dobrze, gdy rodzice mają tylko jedno dziecko. Gorzej, jeśli są wielodzietni. Wtedy muszą wybrać, czy jeden procent przekazać placówce pierwszego dziecka, czy drugiego, czy może trzeciego. Pewien ojciec już się tłumaczył, że za późno go poprosiłem, ponieważ pierwsze było przedszkole córki.

Zastanawiam się, ile pieniędzy z tego podatku rzeczywiście trafi do naszej szkoły, a ile do kieszeni różnych cwaniaków, którzy potrafią wykorzystywać system. W ogóle nie chcę myśleć, jaka część z tego jednego procenta zostanie naprawdę wykorzystana na potrzeby dzieci. Nie chcę o tym myśleć, bo jak tylko zaczynam się zastanawiać, to nie mam ochoty nikomu tych pieniędzy przekazywać. Niech już lepiej weźmie je budżet państwa.

 -SS-