Nie ubiera się pani zbyt klasycznie...

Motto dnia: Można mieć dwie twarze, ale jedną przynajmniej trzeba zachować dla siebie! Józef Jotem.

Luty 2010 upływa pod znakiem pożegnań i powitań. Dzisiaj z kawką na do widzenia przyszła Julka. Przyniosła pączki, i zaraz zaistniał dylemat, że w poście nie wypada.

– No jak to nie?– Mirka wciągała już trzeciego pączusia.– Nie ma w nich ani odrobiny mięska, naprawdę, zresztą dziś nie piątek, przestańcie!

Ale Basia z biblioteki słodyczy w poście nie jada, Zojka i katechetka Marta (co bardziej zrozumiałe) też nie.

– Nie szkodzi dziewczynki– zamruczała Mirka.– Ja zjem wasz przydział.

Zaczynam się o nią niepokoić… Wszedł ksiądz i sięgnął po pączka. Stronnictwo ascetów zamarło, ktoś zadał bolesne pytanie. Ksiądz wzruszył ramionami:

– Od socjalizmu– powiada– mięsa nie jadam tylko w piątki. W każdy inny dzień cenię sobie, że już głodu nie ma. A w poście to nie piję alkoholu. I nie oddam Mirce swojego pączka!

– O!– ucieszyła się grzeszna Julka– częstujcie się, to na pożegnanie...

– Jula, Jula! Gdzie ci będzie lepiej niż z nami?

– W niepublicznej francuskiej– oznajmiła Jula.– Akurat zwolniło się miejsce.

Filip już chciał walnąć coś w rodzaju: tylko tam szefa znowu nie podrywaj, ale nie zdążył. Weszli dyrektorzy a z nimi…„kapeluszowa dama”! Lat ze czterdzieści pięć, szykowna. Szybko wymieniłyśmy spojrzenia z Mirką– buty za ciężkie, torebka do kitu, kostium w barwach ochronnych. Takie nazywamy kapeluszowymi. Nosi kapelusz, możecie mi wierzyć, do kościoła, do teatru, teraz zostawiła w sekretariacie, na bank. Ale już wiedzieliśmy– oto nastała nam nowa dyrekcja. Cisza zapadła jak makiem zasiał, ktoś tylko cichutko i nieśmiało beknął...

Nastąpiła lustracja: ona nas a my ją. Zastępca przystąpił do prezentacji indywidualnej. Po co? Wymienia przy każdym tylko przedmiot i wychowawstwo! Okropne. Jakby nas nie było, jakbyśmy nie mieli koloru oczu, znaków szczególnych tylko: Pani Mirosława, przyroda, klasa VI b. A że łakomczuch, opiekunka żółwi, tak– spóźnialska, ale przy tym najlepsze wyniki dydaktyczne? Pan Filip– informatyka, VI a… A gdzie, że to nasz jajcarz naczelny, więcej uroku niż urody męskiej, obłędnie zakochany w Agnieszce? Pani Małgorzata: język angielski, bez wychowawstwa… O, a gdzie szczypta próżności, kłopoty z facetami i bankructwo z powodu wydatków na ciuchy… A ja? Ujął mnie w dwóch linijkach. V b i język polski. A moje życie wewnętrzne, nieszczęścia w miłości, pies Ufo i to, że nie ubieram się klasycznie?

– Nie ubiera się pani zbyt klasycznie– uśmiechnęła się do mnie nowa dyrektor, ale bez złośliwości. Gębę otworzyłam, żeby podać prawdziwe charakterystyki kolegów, z księdzem włącznie, który nie jest tylko„religia i bez wychowawstwa”, ale równy koleś w sutannie i zna odpowiedzi na takie pytania, że byś się zdziwiła kapeluszowa babo! I nie tak łatwo z nami!

Nie dane mi było. Rozległa się syrena strażacka, pod oknem z piskiem zahamował policyjny radiowóz. Skąd, no skąd wiedziałam, że ma to coś wspólnego z moją klasą i nowym uczniem Piotrusiem? Ach, bo do notatki o mnie należy dodać jeszcze: maksymalna, kobieca intuicja!