Edu.swatka.pl

Motto na luty: «Najtrudniejszy jest koniec miesiąca. Zwłaszcza 30 ostatnich dni».Alfons Allais.

A luty ma tylko 28! Dlatego to najlepszy miesiąc w roku.

Babskie zwierzenia, zaskakujące wyznania. Cały weekend myślałam o naszym spotkaniu w pubie„Europa”. Dobrze, że Benita w tym tygodniu w górach, bo czasem jest tak, że jak powierzysz komuś tajemnicę, to na drugi dzień nie możesz na niego patrzeć...

Mirka zaszufladkowała nas w taki oto sposób: nieszczęśliwe, samotne panny-nauczycielki. O co to, to nie!

– Czujesz się nieszczęśliwa Benita?– krzyknęłam aż kelner się obejrzał.– Ja bynajmniej. Za bardzo siebie lubię, mam co robić, spektakl szykuję, mam psa i wspomagam rozwój niejakiego Leosia!

– Musicie zmienić stan dla dobra społecznego! Nauczyciel z ustabilizowaną sytuacją rodzinną i emocjonalną jest bardziej efektywny i zaangażowany.– Mirka machnęła ręką na moje życiowe cele.– Słuchajcie. Za dwa tygodnie przyjeżdża do mnie kuzyn i chcę żebyście go poznały. Niezły materiał genetyczny, chociaż– uwaga– nauczyciel. Może którejś z was się spodoba?

– Mirka, proszę cię– krzyknęłam zła okropnie– co ty, jakaś eduswatka.pl jesteś? Nie chcę poznać twojego kuzyna!

– Oho! Poznasz, to zdecydujesz.– Mirka polała ogromną bezę sosem waniliowym i zauważyłam złośliwie, że nieco przytyła. Benita milczała. Może jej przyda się kuzyn Mirki? O ile będzie miała odwagę w ogóle go poznać...

– No właśnie, Benia, nie przejmuj się tą naszą gadką o małżeństwach nauczycielskich. Niektórzy jakoś z tym żyją, zresztą nie musisz zaraz za mąż wychodzić, romans też dobra rzecz...

– Zazdroszczę wam– powiedziała nagle Benita– jesteście z dużego miasta, macie za plecami rodzinę… Od dziecka głaskane, co? Ja jestem z małej wsi, jak zaszłam w ciążę, dostałam od matki po twarzy tak, że jeszcze czuję.– Benia bezwiednie dotknęła policzka. Mama do dziś nie widziała mojej córki! Nie jest łatwo.

– No to tym bardziej musimy ci kogoś znaleźć!– krzyknęła Mirka, klasyczny typ zbawicielki świata.– Szybciej niż tobie (to było do mnie), Benia bardziej potrzebuje mojego kuzyna.

– Nie da rady– uśmiechnęła się smutno Benia– ja mam pecha wpisanego w życiorys. Do nieszczęśliwego lokowania uczuć. I już się stało.

– Beeniaaa!– krzyknęła Mirka i popatrzyłyśmy pytająco. Ba! Wbiłyśmy wzrok w Benitę.– Czyżby ktoś w szkole?– pokiwała głową twierdząco! To mógł być tylko… No tak. Jasny piorun, faktycznie! Trzeba było być ślepym, żeby nie zauważyć...

– FILIP???– krzyknęłyśmy obie gromko.

Wyrzucą nas z tej knajpy, napiszą na drzwiach„TYCH PAŃ TU NIE OBSŁUGUJEMY” i zamieszczą nasze zdjęcia… Co tam., Benia potwierdziła.

– No to się wklepałaś dziewczyno. On świata poza Agnieszką nie widzi– szepnęłam. Bierz kuzyna Mirki...

– Taki mój los– westchnęła Benita– zawsze będę matką samotnie wychowującą dziecko, a jak mi się ktoś spodoba, to natychmiast zakocha się w kimś innym. Ale słuchajcie, nikt nic nie wie, jak mnie zdradzicie...

Złożyłyśmy przysięgę milczenia podpisaną na serwetce kawiarnianej własną krwią, czyli szminką Mirki. Zawarłyśmy trójprzymierze. Mirka– jak i ja– cały weekend myślała jak pomóc Benicie. Każdy wie, że klin klinem, więc nadzieja była jedna: akcja kuzyn.