Dzięki swojemu wszechstronnemu charakterowi lekkoatletyka, uzupełniana grami sportowymi, pływaniem i jednym ze sportów zimowych, może być niejako systemem wychowania fizycznego pod warunkiem, że nie rozpocznie się jej od wąskiej specjalizacji, mającej na celu tylko wyczyn sportowy, lecz rozpocznie od rozbiegania i przygotowania wszechstronnego, stanowiącego solidną bazę dla poszczególnych specjalizacji.

Piękna nazwa "królowej sportu", jaką zawsze łączy się z lekkoatletyką, nie jest w gruncie rzeczy zwrotem grzecznościowym. Lekkoatletyka zasłużyła sobie na ten wzniosły przydomek wieloma walorami. Różnorodność i mnogość konkurencji wchodzących w skład lekkoatletyki stwarza możliwości dla rozwoju wszystkich cech motorycznych człowieka. Lekkoatletyka jako jedna z nielicznych dyscyplin sportowych pozwalająca młodzieży wykorzystać swoje szanse w podnoszeniu poziomu sportowego niezależnie od posiadanych warunków fizycznych i dyspozycji psychicznych. Praktycznie każdy młody człowiek może znaleźć konkurencję w lekkoatletyce, która będzie jemu najbardziej odpowiadała. Przykładowo, silny młodzieniec może uprawiać rzuty, szybki - sprinty, a skoczny - skoki. Ta możliwość znalezienia swojego miejsca w sporcie nabiera szczególnego znaczenia obecnie, w dobie, kiedy większość dyscyplin sportu staje się elitarna ze względu na predyspozycje fizyczne i psychiczne, którym powinien odpowiadać przyszły zawodnik wysokiej klasy. Przykładowo koszykarz czy też siatkarz powinien charakteryzować się wysokim wzrostem, a gimnastyk odnośnie stosunkowo niskim. Swoboda wyboru odpowiedniej konkurencji dopasowanej do swoich możliwości spowodowała, że lekkoatletyka stała się w większości państw świata dyscypliną podstawową i ogólnie dostępną. Ważną zaletą uprawiania lekkoatletyki jest jej duży wpływ na poprawę stanu zdrowia ćwiczących. Ma to szczególne znaczenie w czasach, gdy większość dyscyplin sportowych została wepchnięta do sal czy też hal sportowych, nawet w okresie letnim, i przez to utraciła wiele walorów higienicznych czy też zdrowotnych. Uprawianie lekkoatletyki zmusza ćwiczących do prowadzenia dużej ilości zajęć na świeżym powietrzu przez cały rok. Wpływa to bardzo korzystnie na stan zdrowia.

Warto też podkreślić, iż lekkoatletyka to koronna dyscyplina olimpijska. Zawsze przyciągała na stadiony tysiące kibiców. Większość konkurencji oparta jest na naturalnych formach ruchu - chód, bieg, skok, rzut. Lekkoatletyka jest bez wątpienia główną dyscypliną igrzysk olimpijskich i oczywiście od zawsze jest w ich programie. Wszelkie zawody są rozgrywane wg przepisów Międzynarodowej Federacji Lekkoatletycznej  (IAAF - powstała w 1912r).

Trudno dokładnie określić początki lekkoatletyki, ponieważ jest ona elementarnym przejawem sprawności fizycznej człowieka. Historycy uważają, że choć samo słowo pochodzi od greckiego "athos", czyli walka, jako dyscyplina sportowa lekkoatletyka narodziła się bynajmniej nie w Grecji, lecz w Egipcie. To tam na ścianach świątyń z ok. 3500 roku p.n.e. znaleziono najstarsze przedstawienia wyczynów sportowych.

Początki sportów lekkoatletycznych w Polsce sięgają końca XIX wieku. Wiele zawodów realizowano w ramach powstałego w Polsce w 1867 roku Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". Duży wpływ na rozwój tej dyscypliny na ziemiach polskich miało także założenie w 1888 w Krakowie Parku dr H. Jordana. Od 1904 roku lekkoatletyka była uprawiana w takich polskich klubach jak Pogoń Lwów, Czarni Lwów, w Cracovii czy Wiśle Kraków. W 1919 roku powstał Polski Związek Lekkiej Atletyki (PZLA).

Wśród młodzieży szkolnej lekka atletyka cieszy się dużym zainteresowaniem. Nie wnikając bliżej w pobudki, którymi kieruje się młodzież w czynnym uprawianiu lekkiej atletyki, z faktu dużej popularności tej dyscypliny musimy wyciągnąć odpowiednie wnioski. Światowe gwiazdy tej dyscypliny stają się wzorami do naśladowania przez młodych ludzi. Wymienić warto takie nazwiska jak: Usain Bolt – rekordzista świata na 100m i 200m, Kenisa Bekele – 3 krotny mistrz olimpijski i 5 krotny mistrz świata w biegach długich, Jelena Isinbajewa – „królowa tyczki”. Cieszy fakt, że do grona sław dołączyli Polacy. W 12. mistrzostwach świata w lekkiej atletyce, które odbyły się w Berlinie (15-23 sierpnia 2009r.), polska ekipa wywalczyła osiem medali, najwięcej w historii imprezy. Złote zdobyły: Anna Rogowska i Anita Włodarczyk, srebrne - Monika Pyrek, Tomasz Majewski, Piotr Małachowski i Szymon Ziółkowski oraz brązowe - Kamila Chudzik i Sylwester Bednarek. Grupa ta została objęta indywidualnym szkoleniem, w ramach przygotowań do kolejnej Olimpiady – Londyn 2012r.

Należy zastanowić się, jak młodzież powinna uprawiać lekką atletykę, aby system szkolenia nie eksploatował organizmów młodych ludzi, tylko je rozwijał, aby było to korzystne dla zdrowia i ogólnego rozwoju. Największe sukcesy powinni -  na wzór Stanów Zjednoczonych -  osiągać zawodnicy i zawodniczki już dojrzałe, przygotowane do wysiłku zaawansowanego.  Młodzież w wieku szkolnym przechodzi stadium intensywnego rozrastania się, które może być hamowane dużymi i długotrwałymi wysiłkami. W związku z tym normy dozowania wysiłku muszą być dostosowane do poszczególnych okresów rozwoju młodzieży, w zależności od wieku.

Na pewno muszą być inne w odniesieniu do dzieci (12 - 14 lat), a inne dla młodzików   (15 - 16 lat), czy też juniorów (17 - 19 lat).

W pracy sportowej z młodzieżą bezkrytyczne stosowanie najlepszych nawet wzorów, ale wypróbowanych na dorosłych zawodnikach, połączone jest z dużym ryzykiem. Nie tylko nie daje to oczekiwanych rezultatów, ale wręcz może zaszkodzić zdrowiu młodocianych lekkoatletów.

Chciałbym dokładniej przybliżyć przygotowanie młodzieży do zawodów sportowych w wieku młodzików (15 - 16 lat). W szczególności chcę wskazać, jak wybrać (wyselekcjonować) młodzież, a następnie uczyć młodych lekkoatletów wybranych konkurencji.

Lekkoatletyka jest dyscypliną sportową, na którą składa się kilkadziesiąt różnych konkurencji. Już ta cecha stawia młodemu organizmowi zupełnie...