Jak pomóc dziecku nieśmiałemu, z zaburzeniami orientacji przestrzennej, słabą koncentracją? Publikacja daje jedną z odpowiedzi, popartą obserwacjami nauczyciela prowadzącego koło taneczne dla uczniów klas początkowych.

Taniec, jak podaje jedna z definicji, to "zespół zjawisk ruchowych będących transformacją ruchów naturalnych, powstających pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką."*

Historia tańca jest tak samo długa, jak historia ludzkości. Taniec towarzyszy ludziom wszystkich epok i kultur, pozwala im przekazywać swoje opowieści, dodaje odwagi (np. wojownikom przed walką), jest modlitwą (np. taniec deszczu), jest jedną z najstarszych sztuk pięknych. Można by mnożyć funkcje, jakie pełni taniec, jednak niezaprzeczalna jest jego rola stymulująca, terapeutyczna. Zaobserwowałam to w czasie wieloletniej pracy z dziećmi, które uczestniczyły w zajęciach, prowadzonego przeze mnie w szkole podstawowej, kółka tanecznego dla klas I-III.

Realizację programu zaczynałam od najbardziej naturalnej formy ruchu jaką jest marsz. Swobodne poruszanie się w rytmie wesołej piosenki marszowej, upewniało dzieci, że poradzą sobie z nauką tańca. Następnie dochodziły zwroty i skręty w określonych kierunkach, zgodnie z ustaloną, niezmieniającą się kolejnością. I tu obserwowałam, że dzieci, które miały wcześniej kłopoty z ustalaniem kierunku "lewo-prawo", "w przód-w tył", stopniowo nabierały pewności w ich określaniu. Robiły to automatycznie, ponieważ w trakcie wielokrotnych powtórzeń (w przyjemnej dla nich formie) utrwalały się właściwe schematy. W następnej kolejności dawało się obserwować poprawę orientacji przestrzennej. Oczywiście zdarzały się wyjątki, jak od każdej reguły, ale nawet jeśli dziecko "zgubiło się" w tańcu, szybko potrafiło wrócić do właściwego elementu, patrząc na kolegów. Wspomniane tu funkcje: orientacja w schemacie własnego ciała i orientacja przestrzenna, odgrywają ogromną rolę w nauce pisania i czytania, a w starszych klasach - w nauce...