W związku z pojawiajacą się dużą agresją wśród dzieci postanowiłam zagłębić się w jej przyczyny. Jedną z nich okazał się wpływ telewizji. Wobec powyższego faktu przeprowadziłam badania wśród dzieci przedszkolnych i przestudiowałam dostępną na ten temat literaturę. Ze swoimi spostzreżeniami i refleksjami chciałam się podzielic z innymi.

We współczesnym świecie telewizja nie jest już wyznacznikiem luksusu, lecz raczej powszechnością i obowiązującym standardem[1]. Prawie we wszystkich gospodarstwach domowych znaleźć można jeden lub kilka odbiorników telewizyjnych. Dla dzieci także nie stanowi ona zagadki, ponieważ już przedszkolak bez większych problemów posługuje się nim za zgodą lub też często bez przyzwolenia rodziców. Przyczynia się to, zatem do przenikania telewizji w życie społeczne i do pokonywania bez większych problemów barier zarówno środowiskowych, wiekowych jak i tych społecznych. Działa to z pewnością na świadomość i podświadomość ludzką. Wpływa negatywnie, ale i pozytywnie na człowieka zarówno tego większego jak i tego mniejszego, przyczyniając się do sytuacji, w której inny człowiek schodzi na plan dalszy ustępując miejsca medialnemu środkowi, jakim jest telewizor.

Przypatrzmy się, zatem najpierw pozytywnemu wpływowi telewizji.

Bezsprzeczne na pewno programy telewizyjne wpływają na poziom wiedzy dzieci, sposoby wartościowania zjawisk, na postawy, zainteresowania, style życia i wzorce konsumpcji. Przeglądając propozycje przygotowane przez telewizję zauważa się, iż zachodzi kontakt dziecka z zachowaniami prospołecznymi takimi jak np. nagradzanie za zachowania - pożądane społecznie. Nagradzanie jest, zatem w tym wypadku oznaką pochwały, ofiarowania pomocy, okazywania zaangażowania emocjonalnego, przejawem oznak przyjaźni[2]. Dzieci widząc takie stany emocjonalne rozumieją przekazy, takie jak np. lęki, punkt widzenia drugiej osoby, a nawet potrafią zachowywać się zgodnie z nimi. Programy te przyczyniają się ponadto do znacznego wzrostu wiedzy szkolnej, nabywania umiejętności poznawczych, różnicowania, zapamiętywania, rozwiązywania problemów, myślenia przyczynowo- skutkowego, odpowiadania na pytania a nawet kształtują pozytywne postawy wobec placówki. Badania prowadzone przez naukowców wykazały, iż przyrost wiedzy i umiejętności jest tym większy im młodsze dziecko i program dostosowany do jego wieku. Ogólnie patrząc dzieci uczą się szybko z programów, które im się podobają.

Ważne w rozwoju jednostki są także jego zainteresowania i zamiłowania. Telewizja, zatem może, przyczynić się do poszerzenia horyzontów u dziecka za pomocą: przekazu podstawowego, wartości sztuki, takich jak piękno czy prawidłowość kompozycji, które stanowią zadanie wiodące i przyczyniają się do dokonywania wyborów telewizyjnych jak i ucząc prawdziwej oceny.

Nie ulega wątpliwości, iż telewizja jest ulubioną dziecięcą rozrywką stanowiącą źródło przeżyć, dostarczania wzorów a także formą ucieczki od rzeczywistości. Przekazuje ponadto wiedzę o świecie i staje się podstawą tworzenia nieraz fantastycznych wyobrażeń, mitów o innych krajach, epokach, wydarzeniach, kulturach, społeczeństwach.

Dla dzieci telewizja często stanowi źródło do nauki i szlifowania języków obcych. Badania prowadzone w tym kierunku wykazały, iż dzieci, które w okresie przedszkolnym często oglądały telewizję edukacyjną uzyskały w liceum nieco wyższe oceny z języka angielskiego i matematyki, częściej korzystały z książek jako źródła wiedzy, przypisywały też wyższą wartość osiągnięciom szkolnym a także przejawiały wyższą samoocenę.

Badacze uważają ponadto, iż długotrwałe doświadczenia telewizyjne w dużej mierze są dobrym startem szkolnym, który dzięki doświadczanym sukcesom wpływa na motywację młodego ucznia i pozytywne relacje z nauczycielem. Ten układ czynników pozwala w kolejnych latach na wypracowanie korzystnego odniesienia do zadań, jakie stawia szkoła i pozytywnej oceny własnych możliwości.

Programy edukacyjne stają się także inspiracją do nowych działań, zachęcają do zakładania hodowli, kolekcjonerstwa, poszukiwania nowych wiadomości itp. Przykładem takich programów mogą być Teleranek, Sobótka, Zwierzyniec czy Krąg, które niestety nie są już emitowane w telewizji a które są propozycjami godnymi polecenia.

Jak wspomniałam na wstępie telewizja niesie za sobą także skutki uboczne.

Niepokojącym jest na pewno występowanie agresji i stosowanie przemocy[3]. Gerber wraz ze swoimi współpracownikami zdefiniował przemoc jako groźbę użycia siły fizycznej przeciwko sobie lub innym, gdy w grę wchodzi zrobienie krzywdy lub śmierć....