Kasia od samego początku nauki była uczennicą cichą, spokojną i zamkniętą w sobie.Nie stwarzała żadnych problemów wychowawczych, osiągała dobre wyniki w nauce.
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli: § 8 ust.2 pkt 5 umiejętność rozpoznawania i rozwiązywania problemów edukacyjnych, wychowawczych lub innych, z uwzględnieniem specyfiki typu i rodzaju szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony
W momencie rozpoczęcia stażu na nauczyciela dyplomowanego otrzymałem wychowawstwo w klasie 1ze monter elektronik. Naukę w klasie rozpoczęło 39 osób. W ciągu roku szkolnego, z różnych przyczyn, z nauki zrezygnowało 13 osób.
- Identyfikacja problemu
Od pierwszych dni roku szkolnego uwagę moją zwróciła na siebie Katarzyna. Cicha, onieśmielona, spokojna i sumienna w nauce. Bardzo starannie prowadziła zeszyty przedmiotowe. Frekwencja jej na zajęciach była wzorowa. W rozmowach z rodzicami informowałem ich, że Kasia jest nazbyt spokojna i nie szuka kontaktu z rówieśnikami.
- Geneza i dynamika zjawiska
Sytuacja taka trwała do maja 2007 r. W międzyczasie naukę przerwał kolega Kasi, z którym siedziała w jednej ławce. 25 maja 2007 r. Katarzyna nie pojawiła się w szkole. 4 czerwca 2007 r. jej rodzice poinformowali mnie i panią pedagog, że ich córka przebywa w szpitalu dla psychicznie chorych i do końca roku szkolnego nie będzie uczęszczać na zajęcia. Wspólnie szukaliśmy możliwej przyczyny załamania nerwowego naszej podopiecznej. Analizowaliśmy sytuację w klasie, zachowania kolegów i koleżanek, opinie nauczycieli uczących Kasię. Nie dopatrzyliśmy się w środowisku szkolnym żadnych uchybień mogących mieć wpływ na zdrowie psychiczne naszej uczennicy.
W rozmowach z dyrekcją i nauczycielami poszczególnych przedmiotów ustaliliśmy, że są podstawy do pozytywnej klasyfikacji Katarzyny za rok szkolny 2006/2007. Kasia uzyskała promocję do klasy drugiej. Życzyliśmy jej szybkiego powrotu do zdrowia i kontynuacji nauki.
Pod koniec sierpnia rodzice poinformowali mnie i panią pedagog, że Kasia jest w trakcie leczenia w domu i chce powrócić do szkoły. Lekarz prowadzący nie miał na ten temat sprecyzowanego poglądu. Postanowiliśmy troskliwie zaopiekować się Kasią i dać jej szansę dalszej nauki.
- Znaczenie tego problemu
Pozostawienie Kasi w domu nie pozwalało jej ukończyć szkoły, zamykało drogę do uzyskania kwalifikacji zawodowych. Uczęszczanie do szkoły, przebywanie wśród rówieśników pozwalało mieć nadzieję na szybszy powrót do zdrowia. Kasia zażywała cały czas leki, które spowalniały jej reakcję. Rodzice obawiali się, że nauczyciele źle odczytają zachowanie ich córki. Bali się również reakcji kolegów i koleżanek w klasie. Chcieli, aby jak najmniejsze grono osób wiedziało o kłopotach zdrowotnych Kasi.
- Prognoza
a) negatywna:
- Kasia pozostaje w domu, nie ma możliwości kontynuowania nauki i zdobycia zawodu;
- izolowanie ze środowiska rówieśników i brak obowiązku nauki może doprowadzić do pogłębienia choroby;
b) pozytywna:
- Kasia będzie uczęszczać do szkoły i otrzyma szansę jej ukończenia oraz zdobycia zawodu;
- przebywanie w środowisku rówieśników, obowiązki wynikające z nauki przyczynią się do poprawy jej zdrowia;
- pomoc okazana przez rówieśników w jeszcze większym stopniu zintegruje klasę.
- Propozycja rozwiązania
Wspólnie z panią pedagog przedstawiliśmy problem wszystkim nauczycielom uczącym w tej klasie, z jednoczesną prośbą o szczególną troskę wobec Kasi. Powiadomiliśmy o zaistniałej sytuacji opiekuna klasy na zajęciach warsztatowych w Centrum Kształcenia Praktycznego. Przeprowadziliśmy rozmowę z uczniami mojej klasy. Dziewczęta obiecały otoczyć Kasię opieką, aby nie poczuła się w żaden sposób osamotniona.
Wraz z rodzicami dbaliśmy o powrót Kasi do normalnego życia. Angażowaliśmy ją do prac na rzecz innych. Brała ona udział między innymi w organizacji Szkolnej Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Pomagaliśmy jej również w nauce.
- Efekty wdrożenia rozwiązania
Działania wszystkich nauczycieli, kolegów i koleżanek, a w szczególności pani pedagog sprawiały, że Kasia czuła się coraz lepiej i nie zaniedbywała nauki. Współpraca z rodzicami przynosiła pożądany efekt. Wielkim ciosem była śmierć mamy Kasi w maju 2008 r. Mieliśmy wielkie obawy o jej zdrowie i psychikę. Rodzinie z pomocą przyszła siostra ojca, emerytowana nauczycielka. Wsparcie ze strony nauczycieli i uczniów pozwoliło przetrwać ciężki czas. Dziś wiem, że Kasia ukończy szkołę. Wszyscy życzymy jej powodzenia na egzaminie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe.
Opracował: Stanisław Zieliński
Powrót | Do góry
, aby dodać komentarz.