Mówiąc o efektywnym i skutecznym nauczaniu i uczeniu się mam na myśli :
- uwzględnianiu w pracy poznawczej towarzyszącego jej wielostronnego działania ucznia ;
- stosowanie metod i form organizacyjnych, aktywizujących procesy psychiczne dziecka zarówno myślenie jak i precyzyjne i samodzielne działanie ;
- prowadzenie pracy zróżnicowanej uwzględniającej indywidualne potrzeby psychiczne i możliwości intelektualne uczniów . Praca dydaktyczno– wychowawcza w klasach początkowych przebiega w okresie szczególnej plastyczności psychiki dziecka, jego podatności na wychowawcze oddziaływanie oraz szczerej chęci do pracy i dlatego daje nauczycielowi szerokie możliwości kształtowania podstawowych interakcji interpersonalnych ( nauczyciel– uczeń, uczeń– nauczyciel, uczeń– otoczenie ) oraz przysposobienia do życia i pełnienia różnorodnych ról życiowych
- ćwiczenia dramowe są bardzo lubiane przez dzieci przez swoją atrakcyjność, wzbudzają ich zainteresowanie, aktywizują uczniów, szczególnie tych nieśmiałych ;
- drama rozwija wyobraźnię, myślenie, uczy umiejętności słuchania, zadawania pytań, twórczego i zespołowego rozwiązywania problemów, dzięki czemu pomaga w przełamywaniu barier nieśmiałości ucznia ;
- dzięki dramie zajęcia stają się ciekawsze, uczeń nieśmiały angażuje się w nich bardziej niż podczas programowych zajęć dydaktycznych ;
- możliwość uczestniczenia w określonej roli dramowej wyzwala w dziecku nieśmiałym chęć wykazania się ukrytymi głęboko zdolnościami i realizacji określonych ambicji;
- bardzo duże znaczenie w zajęciach dramowych ma odpowiedni i atrakcyjny dobór rekwizytów, gdyż pomaga w kształtowaniu wyobraźni i otwarciu «na świat» ucznia nieśmiałego .
- zajęcia z dramą rozwijają koleżeństwo, życzliwość, pewność siebie ucznia nieśmiałego oraz przygotowuje go do wielu ról w życiu,
- pozytywnym aspektem dramy jest fakt, że uczestniczenie w niej nie jest oceniane ( nie wystawia się konkretnej oceny ); nauczyciel ogranicza się do pochwały, aprobaty, zachęty, co jeszcze bardziej motywuje ucznia nieśmiałego do aktywnego udziału w zajęciach dydaktycznych .
Zjawisko zróżnicowania zespołu dziecięcego obliguje nas do stosowania metod angażujących wszystkie dzieci. Szczególną opieką należy otoczyć dzieci nieśmiałe, niechętnie nawiązujące kontakty z innymi dziećmi, mało aktywne. Dzieci te są często odczytywane jako mało zdolne. Tymczasem są to z reguły dzieci zaniedbane środowiskowo, nie wprawione do nawiązywania kontaktów, traktowane marginalnie w rodzinie, nie motywowane zachętą i pochwałą do podejmowania aktywności słownej czy manualnej. Zachwiany system wartości tych dzieci i niska samoocena spowodowały utratę wiary we własne możliwości i lęk przed aktywnym uczestnictwem w różnych sytuacjach szkolnych. Dlatego też tym uczniom należy stworzyć takie sytuacje, by miały okazję wykazania się swymi umiejętnościami, tym, na co ich stać. Metodą, która daje duże możliwości uaktywnienia tych dzieci i przywrócenia im wiary we własne możliwości jest stosowana przeze mnie drama. Uczestnictwo w dramie ścisle wiąże poznawanie, rozumienie, przeżywanie i działanie .Drama wkomponowana w sposób naturalny w proces dydaktyczno– wychowawczy daje ogromne korzyści zarówno nauczycielowi jak i dzieciom.
Aby móc się realizować, trzeba się uczyć, a żeby dziecko chciało się uczyć, musi uwierzyć w siebie. Stąd można wysunąć wniosek, że skuteczną metodą pedagogiczną odwołującą się do indywidualności dziecka, sprzyjającą wydobywaniu i rozwijaniu najbardziej pożądanych cech jego osobowości oraz wzmacnianiu jego wiary w siebie jest drama.
Termin drama pochodzi z języka greckiego: drao– działam, usiłuję. Jest niekonwencjonalną i mało jeszcze stosowaną metodą pedagogiczną, chociaż wszechstronnie i harmonijnie rozwija osobowość ucznia. Odwołuje się do indywidualności dziecka, sprzyja wydobywaniu i rozwijaniu najbardziej pożądanych cech jego osobowości oraz wzmacnia wiarę w siebie .
Na podstawie wcześniejszych doświadczeń i poczynionych obserwacji mogę sformułować następujące wnioski :
M. Powałowska
Powrót | Do góry
, aby dodać komentarz.