Arteterapia to „Terapia przez sztukę”, a także „Terapia przez twórczość” lub „Twórcza terapia”. Każdemu człowiekowi towarzyszy naturalna potrzeba tworzenia, wyrażania siebie i swoich emocji.

     Twórczość angażuje uczucia, doznania, pragnienia, a „terapia przez sztukę” nabiera dwojakiego znaczenia jako – terapia z wykorzystaniem muzyki, plastyki, choreografii, teatru, tańca, poezji, prozy – oraz jako terapia przy pomocy sztuk plastycznych. Arteterapia to wydobywanie z dzieci i młodzieży sił oraz energii, które pomagają im we własnym rozwoju, poszukiwaniu motywacji do procesu twórczego, będącego bezpiecznym i akceptowanym sposobem wypowiedzi trudnej do opisania słowami. Pozwala odzwierciedlić problemy i negatywne emocje przechowywane i magazynowane.

     Obserwując dziecko podczas rysowania lub malowania oraz oglądając „produkt końcowy” możemy dowiedzieć się o jego potrzebach. Stosunek do granic kartki niesie informacje o tym, jak odnosi się ono do świata zewnętrznego oraz jakie są relacje z jego rówieśnikami. &

     bdquo;Rysunki wykazują te same cechy, co zmieniające się podczas terapii ucznia – od fragmentaryczności do płynnego przejścia ku integracji. Owa – jak najpełniejsza – integracja osobowości jest najważniejszym celem arteterapii”.

Cele główne arteterapii rozumianej jako terapia przy pomocy sztuk plastycznych to:

• diagnoza pozwalająca rozpoznać potrzeby emocjonalne, poznawczo – rozwojowe oraz możliwości manualne u dzieci i młodzieży,
• terapia polegająca na wzroście zdolności percepcyjno – poznawczych, emocjonalno – społecznych, socjalizacji, uzewnętrznianiu przeżyć i doznań, usprawnianiu możliwości ruchowych,
• relaksacja pozwalająca na odreagowanie wewnętrznych napięć, niepowodzeń, frustracji i agresji.

Cele szczegółowe:

• pobudzanie wszechstronnego rozwoju ucznia,
• rozwijanie zainteresowań i uzdolnień plastycznych,
• stwarzanie możliwości do własnych wypowiedzi za pomocą różnorodnych środków artystycznych,
• wyposażenie w niezbędne umiejętności plastyczne oraz wiedzę z tego zakresu,
• rozwijanie sprawności manualnej,
• podnoszenie poziomu samoakceptacji,
• rozładowanie negatywnych napięć, emocji i agresji,
• poznanie różnego rodzaju materiałów nie tylko plastycznych (nawet odpadowych) możliwych do wykorzystania w procesie tworzenia,
• poznanie i zrozumienie zasad BHP w trakcie tworzenia z nietypowych materiałów,
• zrozumienie istoty samodzielności i odpowiedzialności za wykonane zadanie,
• wdrożenie w proces twórczy prac, przedmiotów praktycznych, potrzebnych i estetycznych,
• uaktywnienie i otwarcie się ucznia mającego problemy z nawiązywaniem kontaktów,
• przygotowanie do uczestnictwa i odbioru kultury regionu.

I. Metody

     Dobór metod nauczania jest uzależniony od grupy wiekowej i możliwości psychofizycznych dzieci, rodzaju zajęć, przedmiotu oraz celu pracy: ...

Dostęp do pełnej treści możliwy po zalogowaniu.