Nauczyciel gry na instrumencie powinien podczas całego okresu współpracy z uczniem zadbać o jego jak najlepszy i harmonijny rozwój. Na każdym etapie nauczania należy dążyć do tego, aby gra ucznia stawała się coraz bardziej dojrzała technicznie i artystycznie. Na temat metodyki nauczania gry na instrumencie napisano wiele wspaniałych prac. Jako nauczyciel gry na altówce pragnę w niniejszej publikacji podzielić się uwagami dotyczącymi początków nauki wibracji na tym instrumencie. Oczywiście sama umiejętność ładnej wibracji nie stanowi jeszcze o odpowiednim poziomie gry, nie mniej jednak z uwagi na idiomatyczne cechy gry altówkowej, jest dość ważna. Spośród całej palety środków wyrazu artystycznego wibracja jest cechą najbardziej indywidualną. Ponieważ rzadko występuję samoistnie, warto poświęcić dla jej nauczania i dalszej pielęgnacji trochę czasu i konsekwencji.
Spośród całej palety środków artystycznego wyrazu, wibracja jest czynnikiem najbardziej indywidualnym. Wynika ona przede wszystkim z emocji, które inspirują konkretny sposób gry. Inna będzie wibracja w kantylenie, inna w crescendo, w wysokich lub niskich pozycjach. Sam sposób wibrowania, którą obserwuje się u grającego altowiolisty można w uproszczeniu sprowadzić do nakładających się trzech komponentów podstawowych, które powstają odpowiednio przez oscylacyjne ruchy ramienia, nadgarstka i palca. Kombinacja tych trzech sposobów, którą niektórzy autorzy określają jako wibracją „mieszaną”, również jest cechą indywidualną, gdyż udział poszczególnych składników u każdego instrumentalisty jest bardziej lub mniej zróżnicowany. Również na wibrację wpływ ma w dużej mierze temperament instrumentalisty, który z uwagi na swoją indywidualność, subiektywnie kreuje grę. Oprócz tego zauważane w czasie gry negatywne emocje jak, na przykład zbyt wielka trema, również pozostają nie bez wpływu na charakter wibracji. Wśród uczniów rzadko obserwuje się samoistne zaistnienie wibracji, która byłaby wyjściową bazą do dalszego rozwoju.
Najczęściej podejmowane przez nich samodzielnie próby do niczego nie prowadzą, a w porę nie skorygowane przez pedagoga mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Decyzję o wprowadzeniu wibracji powinien podjąć nauczyciel kierując się przy tym następującymi przesłankami:
- Układ lewej dłoni jest prawidłowo ustabilizowany i nie ma negatywnego wpływu na intonację.
- Uczeń chce wzbogacać swoją grę o nowe elementy.
- Uczeń potrafi zmieniać pozycje. Jeżeli występują przy tym pewne niedociągnięcia, to wibracja powinna pomóc w ich przezwyciężeniu.
- Nie należy się spieszyć w samej nauce wibracji. Pójście „na skróty” również może być negatywne.
, aby dodać komentarz.