Problem wychowawczy dotyczy klas pierwszych szkoły średniej- samotność wśród młodziezy.
Chciałam się podzielić swoim spostrzezeniem i zaproponować rozwiązanie, które moze być przydatne innym nauczycielom pracującym w podobnych szkołach.
Chciałam się podzielić swoim spostrzezeniem i zaproponować rozwiązanie, które moze być przydatne innym nauczycielom pracującym w podobnych szkołach.
Opis i analiza problemu wychowawczego– samotność wśród młodzieży
1. Identyfikacja problemu
Problemem, na który zwróciłam uwagę w swojej pracy pedagoga stała się samotność wśród szerokiego grona młodzieży.
Analiza dotyczy grupy 105 osób wszystkich klas pierwszych (tj. I TH, I TG, I LE, I TOŚ, I LP) szkoły średniej.
Wśród głównych objawów wskazujących na istnienie problemu na pierwszy plan wysuwa się smutek i odizolowanie się uczniów od koleżanek, kolegów a także od nauczycieli. Wśród ludzi powinni być pełni chęci do życia, chętnie nawiązywać kontakty z rówieśnikami i starszymi kolegami. Jednak od kilku lat w klasach I–szych uwidacznia się w pierwszych miesiącach lęk, brak aklimatyzacji w nowej szkole, kłopoty z nauką i frekwencją.
Nie trudno nie dostrzec samotności wśród młodzieży przychodzącej do naszej szkoły. Większość uczniów przez długie miesiące snuje się samotnie po korytarzach, a przecież nieodwracalnym skutkiem samotności jest okaleczenie osobowości. Ludziom samotnym jest źle i nam z nimi jest źle. Jednostki takie charakteryzują się postawa psychopatyczną, nieprzystosowaniem społecznym, nieumiejętnością nawiązywania więzi uczniowskich (ślepota uczniowska), egoizmem, agresją wobec środowiska społecznego i psychopatycznym brakiem poczucia winy.
Samotność ma zbyt mało pozytywnych aspektów i dlatego postanowiłam ten problem rozpoznać i starać się rozwiązać.
Analiza dotyczy grupy 105 osób wszystkich klas pierwszych (tj. I TH, I TG, I LE, I TOŚ, I LP) szkoły średniej.
Wśród głównych objawów wskazujących na istnienie problemu na pierwszy plan wysuwa się smutek i odizolowanie się uczniów od koleżanek, kolegów a także od nauczycieli. Wśród ludzi powinni być pełni chęci do życia, chętnie nawiązywać kontakty z rówieśnikami i starszymi kolegami. Jednak od kilku lat w klasach I–szych uwidacznia się w pierwszych miesiącach lęk, brak aklimatyzacji w nowej szkole, kłopoty z nauką i frekwencją.
Nie trudno nie dostrzec samotności wśród młodzieży przychodzącej do naszej szkoły. Większość uczniów przez długie miesiące snuje się samotnie po korytarzach, a przecież nieodwracalnym skutkiem samotności jest okaleczenie osobowości. Ludziom samotnym jest źle i nam z nimi jest źle. Jednostki takie charakteryzują się postawa psychopatyczną, nieprzystosowaniem społecznym, nieumiejętnością nawiązywania więzi uczniowskich (ślepota uczniowska), egoizmem, agresją wobec środowiska społecznego i psychopatycznym brakiem poczucia winy.
Samotność ma zbyt mało pozytywnych aspektów i dlatego postanowiłam ten problem rozpoznać i starać się rozwiązać.
2. Geneza i dynamika zjawiska
Zjawiskiem samotności wśród młodzieży z roku na rok wzrasta. Obserwując przychodząca młodzież do naszej szkoły mam wrażenie, że u większości z nich panuje nastrój smutku, zatroskania, powagi i nostalgii. Ze względu na wagę tego problemu postanowiłam przeprowadzić anonimową ankietę we wszystkich klasach pierwszych szkoły średniej. W ankiecie składającej się z 10 pytań zamkniętych i 2 otwartych uzyskałam potwierdzenie tego, że samotność stała się dla ludzi młodych problemem, z którym sami sobie nie poradzą.
Na 105 uczniów 21 osób odpowiedziało twierdząco na pytanie: czy odczuwasz samotność w swoim życiu? Jest to 20% badanych. Poza tym jeszcze 58 osób przyznało, że również odczuwa samotność, choć rzadko, 36 % badanych twierdziło, że samotność źle na nich wpływa. W uzasadnieniu tej odpowiedzi młodzież podawała takie aspekty:
— nie mam się do kogo odezwać,
-zwrócić o pomoc czy radę,
— jest mi trudno,
— chce mi się płakać,
— mam głupie myśli,
— mam zły humor,
— myślę o złych rzeczach, itp.
Na ogrom i znaczenie zwracają uwagę jeszcze inne odpowiedzi na zadane w ankiecie pytania, zwłaszcza pytanie, a właściwie zdanie: nie czułbym się osamotniony, gdyby… Tu młodzi uczniowie udzielili następujących odpowiedzi- gdyby:
— ktoś do mnie przyszedł i porozmawiał,
— było mniej nauki,
— była lepsza atmosfera w domu, a nie tylko nauka,
— rodzice więcej czasu spędzali w domu i poświęcali dla dzieci,
— ludzie byli bardziej tolerancyjni i mieli więcej czasu dla siebie,
— rodzina i przyjaciele byli blisko mnie,
— miał przyjaciela, itp.
Problem samotności powstaje zwykle w dzieciństwie. Rodzice pracują, dziecko chodzi z kluczem na szyi i po powrocie do domu nie ma do kogo się odezwać. Jest zdane na siebie, żyje przez wiele godzin bez jakiekolwiek kontroli ze strony dorosłych. Dziecko przestaje zwierzać się rodzicom, jego przyjacielem staje się telewizor, komputer, podwórko. Wzrasta poczucie samotności. Dzieci kończą gimnazjum i rozpadają się ich przyjaźnie i kontakty koleżeńskie. W nowej szkole musi minąć zawsze trochę czasu zanim zawiążą się nowe znajomości i przyjaźnie. Osoby nieśmiałe zwykle trudniej nawiązują kontakty i często to właśnie im grozi samotność.
Generalizując można przyjąć stanowisko, że samotność jest spowodowana rodziną, szkołą i samym sobą oraz, że rozwija się w czasie.
3. Znaczenie problemu
W definiowaniu samotności przeważają skojarzenia tego problemu z ludźmi dorosłymi lub starymi, odnoszące się do obiektywnych, a istotnych dla ludzkiego losu zdarzeń życiowych, takich jak śmierć bliskiej osoby, wdowieństwo, choroba powodująca izolację, itp.
Rzadziej natomiast mówi się o możliwościach przeżywania samotności przez dzieci i młodzież. Przyczyny tego stanu rzeczy tkwią zarówno w samej„naturze” zjawisk rozwojowych, jak i tradycyjnie formułowanych zadaniach oraz stosowanych procedurach badawczych. Dynamika doświadczeń społecznych okresu dzieciństwa i młodości,„łatwość” kontaktu z rówieśnikami i dorosłymi zabezpieczają- teoretycznie- przed samotnością. Także założona w polskim systemie edukacyjnym bezpośredniość kontroli nad losem dzieci i młodzieży nie skłoniła, jeszcze kilka lat wcześniej, do przypuszczeń, że we wcześniejszych okresach rozwojowych samotność może być udziałem tak wielu osób. Przeprowadzone przez mnie badania wykazały również, że analizując samotność trzeba rozpatrywać takie szczegółowe aspekty relacji społecznych, które są z pewnością korelatami samotności, jak psychologiczna odpowiedzialność, bierność- aktywność społeczna, autonomia dzieci i młodzieży, kontrola społeczna, wzorce wychowania rodzinnego czy też zewnątrz- wewnątrzsterowność. Na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza ostatni korelat. Zdaniem D. Resmana obecne społeczeństwo jest w pełni konsumpcyjne tzw.„zewnątrzsterowne”. Wzrostowi dóbr materialnych towarzyszy wzmożona konsumpcja słów i obrazów ze środków masowego przekazu, podniesienia poziomu wykształcenia czasu wolnego i usług. Powoduje to wyostrzenie uwagi jednostki– człowieka zewnątrzsterownego- na sygnały z zewnątrz.„Wspólną cecha ludzi zewnątrzsterownych jest to, że siłą sterującą jednostką są jej współcześni- albo ci, których zna pośrednio przez swych przyjaciół lub przez środki masowego przekazu. Jest ona oczywiści„uwewnątrznioma” w tym sensie, że zdanie się na jej przewodnictwo w życiu wpojone jest we wczesnych latach. Cele, ku którym kieruje się jednostka zewnątrzsterowna, zmieniają się pod wpływem tej siły.; niezmiennie w życiu pozostaje samo dążenie i nawyk zwracania pilnej uwagi na sygnały zewnatrz”. Gotowość ich odbierania i otwartość na nie staje się warunkiem przystosowania i powodzenia człowieka nastawionego na innych, a nie na siebie, na obchodzenie się z nimi jak z klientami, którzy zawsze mają rację. To ciągłe przystosowanie do zmieniającej się sytuacji, do pełnienia różnorodnych ról bez określanych wzorców uzyskiwane jest za cenę utraty własnej tożsamości. Przez swoje zachowanie i działanie jednostka czuje się związana z innymi. Brakuje jej jednak samodzielności poruszania się, odnosi wrażenie, jakby była wszędzie i nigdzie, odczuwa osłabione poczucie wstydu i winy, ma poczucie nieokreślonego niepokoju, nie umie odpowiedzieć na pytanie, ku jakiemu celowi zmierza jej życie, co w konsekwencji pogłębia poczucie samotności człowieka otoczonego„przyjaciółmi”
Należy też zwrócić uwagę na przyczyny powstawania samotności tkwiące w wychowaniu. Panujący obecnie chłód stosunków rodzinnych, brak wyrozumiałości i bezpośredniości w stosunkach z dziećmi prowadzi je do samotności i psychicznych napięć w domu i wśród ludzi. Szkoła kultywuje tylko, zwłaszcza ponadgimnazjalna, wartości dydaktyczne zupełnie minimalizując treści wychowawcze. To wszystko wpływa negatywnie na młodzież, która cierpi na samotność emocjonalną i społeczną.
Na 105 uczniów 21 osób odpowiedziało twierdząco na pytanie: czy odczuwasz samotność w swoim życiu? Jest to 20% badanych. Poza tym jeszcze 58 osób przyznało, że również odczuwa samotność, choć rzadko, 36 % badanych twierdziło, że samotność źle na nich wpływa. W uzasadnieniu tej odpowiedzi młodzież podawała takie aspekty:
— nie mam się do kogo odezwać,
-zwrócić o pomoc czy radę,
— jest mi trudno,
— chce mi się płakać,
— mam głupie myśli,
— mam zły humor,
— myślę o złych rzeczach, itp.
Na ogrom i znaczenie zwracają uwagę jeszcze inne odpowiedzi na zadane w ankiecie pytania, zwłaszcza pytanie, a właściwie zdanie: nie czułbym się osamotniony, gdyby… Tu młodzi uczniowie udzielili następujących odpowiedzi- gdyby:
— ktoś do mnie przyszedł i porozmawiał,
— było mniej nauki,
— była lepsza atmosfera w domu, a nie tylko nauka,
— rodzice więcej czasu spędzali w domu i poświęcali dla dzieci,
— ludzie byli bardziej tolerancyjni i mieli więcej czasu dla siebie,
— rodzina i przyjaciele byli blisko mnie,
— miał przyjaciela, itp.
Problem samotności powstaje zwykle w dzieciństwie. Rodzice pracują, dziecko chodzi z kluczem na szyi i po powrocie do domu nie ma do kogo się odezwać. Jest zdane na siebie, żyje przez wiele godzin bez jakiekolwiek kontroli ze strony dorosłych. Dziecko przestaje zwierzać się rodzicom, jego przyjacielem staje się telewizor, komputer, podwórko. Wzrasta poczucie samotności. Dzieci kończą gimnazjum i rozpadają się ich przyjaźnie i kontakty koleżeńskie. W nowej szkole musi minąć zawsze trochę czasu zanim zawiążą się nowe znajomości i przyjaźnie. Osoby nieśmiałe zwykle trudniej nawiązują kontakty i często to właśnie im grozi samotność.
Generalizując można przyjąć stanowisko, że samotność jest spowodowana rodziną, szkołą i samym sobą oraz, że rozwija się w czasie.
3. Znaczenie problemu
W definiowaniu samotności przeważają skojarzenia tego problemu z ludźmi dorosłymi lub starymi, odnoszące się do obiektywnych, a istotnych dla ludzkiego losu zdarzeń życiowych, takich jak śmierć bliskiej osoby, wdowieństwo, choroba powodująca izolację, itp.
Rzadziej natomiast mówi się o możliwościach przeżywania samotności przez dzieci i młodzież. Przyczyny tego stanu rzeczy tkwią zarówno w samej„naturze” zjawisk rozwojowych, jak i tradycyjnie formułowanych zadaniach oraz stosowanych procedurach badawczych. Dynamika doświadczeń społecznych okresu dzieciństwa i młodości,„łatwość” kontaktu z rówieśnikami i dorosłymi zabezpieczają- teoretycznie- przed samotnością. Także założona w polskim systemie edukacyjnym bezpośredniość kontroli nad losem dzieci i młodzieży nie skłoniła, jeszcze kilka lat wcześniej, do przypuszczeń, że we wcześniejszych okresach rozwojowych samotność może być udziałem tak wielu osób. Przeprowadzone przez mnie badania wykazały również, że analizując samotność trzeba rozpatrywać takie szczegółowe aspekty relacji społecznych, które są z pewnością korelatami samotności, jak psychologiczna odpowiedzialność, bierność- aktywność społeczna, autonomia dzieci i młodzieży, kontrola społeczna, wzorce wychowania rodzinnego czy też zewnątrz- wewnątrzsterowność. Na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza ostatni korelat. Zdaniem D. Resmana obecne społeczeństwo jest w pełni konsumpcyjne tzw.„zewnątrzsterowne”. Wzrostowi dóbr materialnych towarzyszy wzmożona konsumpcja słów i obrazów ze środków masowego przekazu, podniesienia poziomu wykształcenia czasu wolnego i usług. Powoduje to wyostrzenie uwagi jednostki– człowieka zewnątrzsterownego- na sygnały z zewnątrz.„Wspólną cecha ludzi zewnątrzsterownych jest to, że siłą sterującą jednostką są jej współcześni- albo ci, których zna pośrednio przez swych przyjaciół lub przez środki masowego przekazu. Jest ona oczywiści„uwewnątrznioma” w tym sensie, że zdanie się na jej przewodnictwo w życiu wpojone jest we wczesnych latach. Cele, ku którym kieruje się jednostka zewnątrzsterowna, zmieniają się pod wpływem tej siły.; niezmiennie w życiu pozostaje samo dążenie i nawyk zwracania pilnej uwagi na sygnały zewnatrz”. Gotowość ich odbierania i otwartość na nie staje się warunkiem przystosowania i powodzenia człowieka nastawionego na innych, a nie na siebie, na obchodzenie się z nimi jak z klientami, którzy zawsze mają rację. To ciągłe przystosowanie do zmieniającej się sytuacji, do pełnienia różnorodnych ról bez określanych wzorców uzyskiwane jest za cenę utraty własnej tożsamości. Przez swoje zachowanie i działanie jednostka czuje się związana z innymi. Brakuje jej jednak samodzielności poruszania się, odnosi wrażenie, jakby była wszędzie i nigdzie, odczuwa osłabione poczucie wstydu i winy, ma poczucie nieokreślonego niepokoju, nie umie odpowiedzieć na pytanie, ku jakiemu celowi zmierza jej życie, co w konsekwencji pogłębia poczucie samotności człowieka otoczonego„przyjaciółmi”
Należy też zwrócić uwagę na przyczyny powstawania samotności tkwiące w wychowaniu. Panujący obecnie chłód stosunków rodzinnych, brak wyrozumiałości i bezpośredniości w stosunkach z dziećmi prowadzi je do samotności i psychicznych napięć w domu i wśród ludzi. Szkoła kultywuje tylko, zwłaszcza ponadgimnazjalna, wartości dydaktyczne zupełnie minimalizując treści wychowawcze. To wszystko wpływa negatywnie na młodzież, która cierpi na samotność emocjonalną i społeczną.
4. Prognoza
Źródła samotności tkwią przede wszystkim w rodzinie. Samotnie czują się młodzi wcześnie (najpierw) w domach rodzinnych, często w szkole, wśród przyjaciół. Brak zainteresowania ze strony rodziny, poczucie odrzucenia, konflikty i nieporozumienia powodują, że młodzież nie znajdując oparcia tam gdzie go oczekują, ucieka w świat zamknięty, dla innych niedostępny.
W wyniku niezastosowania żadnej metody pracy i walki z samotnością można z łatwością przewidzieć poczucie osamotnienia, alienacji, brak bezpieczeństwa i poczucia przynależności będzie postępowało. Według wielu badaczy tego problemu osamotnienie, izolacja dzieci i dorastającej młodzieży może mieć również kryminogenne znaczenie, może prowadzić bowiem do węchowego wyładowania zgromadzonych emocji, będących kompensacją izolacji, między innymi do samookaleczeń i samobójstw.
Wdrażając różnego rodzaju oddziaływania spowodować można zminimalizowanie zjawiska samotności. Jest to jednak przedsięwzięcie długoterminowe i wymagające współpracy z takimi placówkami, jak: poradnia psychologiczno- zawodowa, kluby sportowe, domy kultury, świetlice profilaktyczne oraz wzmożona współpraca z domem rodzinnym.
5. Propozycja rozwiązaniaW wyniku niezastosowania żadnej metody pracy i walki z samotnością można z łatwością przewidzieć poczucie osamotnienia, alienacji, brak bezpieczeństwa i poczucia przynależności będzie postępowało. Według wielu badaczy tego problemu osamotnienie, izolacja dzieci i dorastającej młodzieży może mieć również kryminogenne znaczenie, może prowadzić bowiem do węchowego wyładowania zgromadzonych emocji, będących kompensacją izolacji, między innymi do samookaleczeń i samobójstw.
Wdrażając różnego rodzaju oddziaływania spowodować można zminimalizowanie zjawiska samotności. Jest to jednak przedsięwzięcie długoterminowe i wymagające współpracy z takimi placówkami, jak: poradnia psychologiczno- zawodowa, kluby sportowe, domy kultury, świetlice profilaktyczne oraz wzmożona współpraca z domem rodzinnym.
Cele:
— ukształtowanie u uczniów poczucia własnej wartości, przynależności do domu rodzinnego, grupy rówieśniczej i szkoły,
— zaangażowanie młodzieży w sprawy domu i szkoły,
— rozwijanie zainteresowań uczniów,
— angażowanie młodzieży w sprawy sportu i kultury,
— wdrażanie miłej atmosfery w szkole.
Zadania naprawcze:
— aktywizowanie młodzieży i nauczycieli, zwłaszcza wychowawców klas pierwszych, do walki z poczuciem osamotnienia wśród uczniów,
— informowanie rodziców o istniejącym problemie i obligowanie ich do obserwacji własnych dzieci,
— dostosowanie przez nauczycieli tematyki godzin wychowawczych do poziomu i zakresu problemów występujących w danej klasie,
— indywidualna praca wychowawców z młodzieżą wykazującą zjawisko samotności.
Zadania profilaktyczne:
— powołanie w szkole etatu pedagoga szkolnego i psychologa,
— tworzenie klimatu pozytywnych oddziaływań na sferę emocjonalną uczniów,
— rozwijanie zainteresowań młodzieży poprzez indywidualną, społeczną prace z nimi,
— obserwacja i bieżąca analiza obserwacji uczniów, osamotnionych, zagubionych, mających problemy z nauką, a także próba nawiązywania kontaktów i porozumienia z nimi,
— wykazywanie przez dyrekcje i nauczycieli pełnego zainteresowania i zaangażowania w sprawy i problemy swoich uczniów.
Plan oddziaływań:
1.Przeprowadzenie rady pedagogicznej na temat„Mierzenie stopnia osamotnienia wśród uczniów”.
2.Przekazanie wychowawcom analizy ankiety wszystkich uczniów klas pierwszych i ankiet wraz z porównaniem z danej klasy.
3.Powiadomienie na zebraniach rodziców o istniejącym zjawisku, jego skali, znaczeniu, działaniach profilaktycznych podjętych przez szkołę.
4.Uświadomienie rodzicom w jaki sposób mogą walczyć z samotnością swoich dzieci oraz wszelka pomoc ze strony szkoły i klasy w tej walce.
5.Organizowanie imprez klasowych i szkolnych (w miarę możliwości sponsorowanych przez osoby i instytucje trzecie) o charakterze integracyjnym (biwaki, ogniska, dyskoteki, kuligi, festyny, figliki, połowinki, itp.).
— ukształtowanie u uczniów poczucia własnej wartości, przynależności do domu rodzinnego, grupy rówieśniczej i szkoły,
— zaangażowanie młodzieży w sprawy domu i szkoły,
— rozwijanie zainteresowań uczniów,
— angażowanie młodzieży w sprawy sportu i kultury,
— wdrażanie miłej atmosfery w szkole.
Zadania naprawcze:
— aktywizowanie młodzieży i nauczycieli, zwłaszcza wychowawców klas pierwszych, do walki z poczuciem osamotnienia wśród uczniów,
— informowanie rodziców o istniejącym problemie i obligowanie ich do obserwacji własnych dzieci,
— dostosowanie przez nauczycieli tematyki godzin wychowawczych do poziomu i zakresu problemów występujących w danej klasie,
— indywidualna praca wychowawców z młodzieżą wykazującą zjawisko samotności.
Zadania profilaktyczne:
— powołanie w szkole etatu pedagoga szkolnego i psychologa,
— tworzenie klimatu pozytywnych oddziaływań na sferę emocjonalną uczniów,
— rozwijanie zainteresowań młodzieży poprzez indywidualną, społeczną prace z nimi,
— obserwacja i bieżąca analiza obserwacji uczniów, osamotnionych, zagubionych, mających problemy z nauką, a także próba nawiązywania kontaktów i porozumienia z nimi,
— wykazywanie przez dyrekcje i nauczycieli pełnego zainteresowania i zaangażowania w sprawy i problemy swoich uczniów.
Plan oddziaływań:
1.Przeprowadzenie rady pedagogicznej na temat„Mierzenie stopnia osamotnienia wśród uczniów”.
2.Przekazanie wychowawcom analizy ankiety wszystkich uczniów klas pierwszych i ankiet wraz z porównaniem z danej klasy.
3.Powiadomienie na zebraniach rodziców o istniejącym zjawisku, jego skali, znaczeniu, działaniach profilaktycznych podjętych przez szkołę.
4.Uświadomienie rodzicom w jaki sposób mogą walczyć z samotnością swoich dzieci oraz wszelka pomoc ze strony szkoły i klasy w tej walce.
5.Organizowanie imprez klasowych i szkolnych (w miarę możliwości sponsorowanych przez osoby i instytucje trzecie) o charakterze integracyjnym (biwaki, ogniska, dyskoteki, kuligi, festyny, figliki, połowinki, itp.).
6. Wdrażanie oddziaływań.
W przypadku młodzieży klas pierwszych zastosowano następujące oddziaływania:
— zorganizowanie imprezy powitalnej (otrzęsiny) dla uczniów klas pierwszych,
— zapoznano uczniów z gabinetami i nauczycielami poszczególnych przedmiotów,
— doprowadzono do powstania różnych kół zainteresowań (przy współpracy z młodzieżą starszych roczników),
— zmieniono formę zebrań z rodzicami, na które teraz młodzież przygotowuje poczęstunki,
— nauczyciele sygnalizują wychowawcom zauważone w danej objawy samotności niektórych uczniów, ich problemy z nauką, z frekwencją,
— istnieje ścisła współpraca z domem rodzinnym dziecka, tak by również rodzice zajęli się problemami swoich dzieci, by spędzali z nimi czas i rozmawiali o różnych sprawach.
Skutkiem tych działań miało być niwelowanie zjawiska samotności, co przejawiać się powinno zawiązywaniem przyjaźni, znajomości, tworzeniem się grup. Wśród proponowanych oddziaływań najlepiej układa się współpraca z domem rodzinnym (chociaż nie we wszystkich przypadkach). Rodzice chętnie przychodzą na zebrania, dzielą się swoimi troskami o dzieci i wykazują zainteresowanie ich postępami w nauce.
— zorganizowanie imprezy powitalnej (otrzęsiny) dla uczniów klas pierwszych,
— zapoznano uczniów z gabinetami i nauczycielami poszczególnych przedmiotów,
— doprowadzono do powstania różnych kół zainteresowań (przy współpracy z młodzieżą starszych roczników),
— zmieniono formę zebrań z rodzicami, na które teraz młodzież przygotowuje poczęstunki,
— nauczyciele sygnalizują wychowawcom zauważone w danej objawy samotności niektórych uczniów, ich problemy z nauką, z frekwencją,
— istnieje ścisła współpraca z domem rodzinnym dziecka, tak by również rodzice zajęli się problemami swoich dzieci, by spędzali z nimi czas i rozmawiali o różnych sprawach.
Skutkiem tych działań miało być niwelowanie zjawiska samotności, co przejawiać się powinno zawiązywaniem przyjaźni, znajomości, tworzeniem się grup. Wśród proponowanych oddziaływań najlepiej układa się współpraca z domem rodzinnym (chociaż nie we wszystkich przypadkach). Rodzice chętnie przychodzą na zebrania, dzielą się swoimi troskami o dzieci i wykazują zainteresowanie ich postępami w nauce.
7. Efekty oddziaływań.
Potrzeba bliskości, oparcia się na kimś, przyjaźni jest w młodych ludziach ogromna. Koleżeństwo, bezinteresowność rozładowują stresu i niepowodzenia, to sprawy, których młodzi ludzie oczekują. Zamierzonym skutkiem oddziaływań, oprócz lepszej współpracy z rodzicami, stała się likwidacja wielu kompleksów i zahamowań, które często miały miejsce w grupie klasowej. Umiejętne dyskusje wychowawców z młodzieżą spowodowały częściową likwidacje skrępowania nieśmiałości.
Różnorodne musiały być sposoby przełamywania poczucia samotności młodzieży szkoły średniej. Ważne jest jednak to, że na korytarzach szkoły panuje już przyjemna atmosfera i zmniejsza się liczba uczniów samotnych, izolowanych i przygnębionych.
Opracowała: Violetta Folleher- Lesman
Różnorodne musiały być sposoby przełamywania poczucia samotności młodzieży szkoły średniej. Ważne jest jednak to, że na korytarzach szkoły panuje już przyjemna atmosfera i zmniejsza się liczba uczniów samotnych, izolowanych i przygnębionych.
Opracowała: Violetta Folleher- Lesman
Powrót | Do góry
, aby dodać komentarz.