W dobie szybkiego tempa życia i gwałtownych przemian, zdrowie psychiczne i higiena psychiczna nabiera szczególnego znaczenia.
Na rodzicach pierwszoklasisty spoczywa duża odpowiedzialność, gdyż nowy etap życia dziecka, to nowe problemy wpływające na jego zdrowie psychiczne.

     W dobie szybkiego tempa życia i gwałtownych przemian, zdrowie psychiczne i higiena psychiczna nabiera szczególnego znaczenia.

     Prawidłowy rozwój psychiczny dziecka warunkują przede wszystkim dobre relacje w rodzinie. To rodzice żyjący zgodnie i harmonijnie, darzący się szacunkiem, miłością i zaufaniem tworzą odpowiedni klimat dla zaspokojeni dwóch podstawowych potrzeb dziecka - bezpieczeństwa i miłości. Jeśli środowisko sprzyja rozwojowi dziecka, istnieje szansa na budowanie poczucia jego wartości i poczucia dobrej jakości życia psychicznego.

     Roli rodziców jako wzoru i przykładu nie można przecenić. Wychowanie powinno być racjonalne i konsekwentne , dalekie od nadmiernej surowości i nadmiernego pobłażania, oparte na prostej zasadzie kochać i rozumieć. vNowy etap życia dziecka to nowe problemy wpływające na rozwój jego zdrowia psychicznego. Sprostanie wymaganiom stawianym przez szkołę oraz dostosowanie się do sytuacji spotykanych poza domem rodzinnym, wymaga od dziecka nabycia odpowiedniego poziomu umiejętności potrzebnych do rozwiązywania różnorodnych zadań: poznawczych, komunikacyjnych, ruchowych czy związanych z emocjonalną samokontrolą. Przystosowanie do szkoły i wywiązanie się z nowej roli ucznia może być utrudnione przez dysharmonijny rozwój poszczególnych funkcji, dający nierównomierny obraz sprawności i umiejętności dziecka oraz utrudniający nabywanie nowej wiedzy i zachowań. Okres ten niesie za sobą wiele zadań rozwojowych, które dziecko musi zrealizować, aby sprostać oczekiwaniom rodziców i szkoły. Początki nauki w szkole zawsze są dla ucznia sytuacją trudną. Siedmiolatek wchodzi w nowe środowisko społeczne.

     Związane ze szkołą, nowe okoliczności funkcjonowania dziecka stwarzają okazję do poznawania i oceniania siebie, a także do utrwalania przekonań na swój temat. Dziecko rozwija również oczekiwania dotyczące efektów i wartości swojego działania oraz ich społecznej oceny. Doznanie sukcesów w sferze zadaniowej i społecznej prowadzi do rozwoju poczucia kompetencji oraz przekonania o skuteczności swoich działań w przyszłości. Brak sukcesów oraz otrzymywanie negatywnych ocen społecznych powoduje zwątpienie w swoje możliwości i niechęć przed podejmowaniem kolejnych wysiłków z obawy przed niepowodzeniem. Rodzice muszą zdawać sobie sprawę z tego, że nawet niewielkie niepowodzenie może zaburzyć samopoczucie dziecka oraz proces nauczania. Okazywanie jemu zrozumienia, akceptacji, wyrozumiałości i wspieranie w trudnych chwilach to obowiązek Rodziców i Nauczycieli.

     Współdziałanie środowisk wychowawczych w zakresie wspierania rozwoju społecznego i emocjonalnego dzieci, powinno być oparte na zaufaniu, porozumieniu oraz wspólnych założeniach.

     Sposób patrzenia na świat i ludzi, a więc i na siebie, dzieci przejmują od dorosłych - rodziców i wychowawców. Mały człowiek zanim dorośnie, utożsamia się z wartościami własnego środowiska, a jeśli środowisko zaniża poczucie jego własnej wartości, to tworzy obraz trudny do zweryfikowania. Dziecko podejmując różne zadania życiowe w zakresie wszystkich sfer rozwojowych (fizycznej, poznawczej, emocjonalnej i społecznej), pozostaje w relacji z kształtującym się poczuciem własnej wartości. To, które zna swoją wartość i wierzy we własne możliwości, prawdopodobnie wykona zadanie pozytywnie, a w obliczu porażki nie będzie przenosiło poczucia niepowodzenia na inne zadania. Porażki będą dla niego źródłem informacji o sobie i skuteczności własnego działania. Dziecko, u którego wykształciło się poczucie niższości, nawet małe niepowodzenie będzie przenosiło na każde podejmowane działanie. W ten sposób staje się bezradne wobec zadań szkolnych i życiowych, nie potrafi uporać się z trudną sytuacją. Jeśli środowisko sprzyja rozwojowi dziecka, istnieje szansa na budowanie poczucia jego...