Jest to scenariusz uroczystości, który powstał dla uczczenia nadania szkole patrona. Patronem szkoły jest Kompanii Powidzka 1918 r… Uroczystość prowadzili uczniowie klasy VI.

   Scenariusz akademii szkolnej

z okazji

ŚWIĘTA PATRONA SZKOŁY

Rozpoczęcie uroczystości:

Część artystyczna:

Narrator

Z prowadzonej przez wieki„najdłuższej wojny nowoczesnej Europy” Wielkopolanie wyszli silni, dobrze zorganizowani. Zakończyła się I wojna światowa. Naczelna Rada Ludowa pragnęła w pokojowy sposób przyłączyć Wielkopolskę do odradzającego się państwa polskiego. Odmowa berlińskich władz spowodowała wzrost napięcia w Poznaniu. Podniecenie osiągnęło szczyt, gdy 26 grudnia 1918 r. przybył do Poznania Ignacy Paderewski.

Uczeń

Ziemio Wielkopolska, ty moja!

Tak dobrze mi znana od dziecka.

Któż ciebie śmiał nazwać butnie,

Ziemią„odwiecznie niemiecką”?

Uczeń

Chce się ciebie nauczyć na pamięć,

Młodym sercem zrozumieć najprościej.

Przez niejedną przeszłaś już zamieć

Dróg szukając, co jasne i proste.

Uczeń

Chcę opisać cię barwą i słowem,

Żyjesz w pracy, nauce i pieśni.

Spójrz, gołębi obłok jak płomień

Czyste niebo nad tobą zakreślił.

Uczeń

Ziemio Wielkopolska, ty moja,

Mocna jak dęby w twoich borach,

Bliska jak chata Drzymały,

Jak ból, co serce przeorał.

Uczeń

W mrówczej, nieustannej pracy,

Pszczelą swą zapobiegliwością

Kocham cię, Ziemio mych ojców,

Najszczerszą– dziecka miłością.

Wszyscy

Ziemio Wielkopolska– ty moja!

Piosenka„Tu wszędzie jest moja ojczyzna”

Narrator

27 grudnia przed hotelem„Bazar”, w którym zatrzymał się wielki pianista, manifestowały polskie dzieci. Atmosferę pokojowej demonstracji zakłóciło niemieckie wojsko.

Uczeń

Tam od Gniezna i od Warty

Biją głosy w świat otwarty.

Biją głosy, ziemia jęczy,

Prusak polskie dzieci męczy.

Uczeń

Za ten pacierz w polskiej mowie,

Co gadali nam ojcowie,

Co go nas uczyły matki,

Prusak meczy polskie dziatki.

Pieśń„Rota”

Narrator

Aż końcu wyczerpała się cierpliwość Wielkopolan. Około godziny 19-tej padły pierwsze strzały. {huk wystrzałów} Wybuchło Powstanie Wielkopolskie.

Uczeń i Uczeń

Był smutny, mroźny wieczór, dymem mgły spowity,

A śnieg ciął mokrymi w twarz rzucając płaty,

Gdy oni szli… Pułk cały cieniem nocy kryty,

Piechota, konni, wozy i armaty.

Szli spokojni i śmiali wielką siłą męstwa

I tą wiarą niezłomną, że ten szlak bojowy

Prowadzić ich może tylko do zwycięstwa,

Choćby im złożyć przyszło w dań ich młode głowy.

Śmierć im nie była straszną. Za ojczyznę i chwałę

Byli gotowi zawsze paść, lecz się nie poddać–

Więc dumnie patrzy w przyszłość ciemną oko śmiałe.

„Tak, raczej zginąć przyjdzie, niźli ziemię oddać”.

Jeszcze droga daleka– zajdą na świtanie.

Iluż ich do nas wróci? Ilu tam zostanie?

Pieśń„ Przez góry i chmury”

Przez góry i chmury, przez morza i rzeki,

Biegliśmy polscy żołnierze.

Wśród cieniów i nocy, pod hasłem przemocy,

Braliśmy okopy i wieże.

O, bracia, o, bracia żołnierze!

Hartujmy po ojcach pancerze,

Za wolność i prawo okryjemy się sławą

Wciąż mężnie, orężnie i szczerze.

Przed laty, przed laty, gdy pęta i kraty

Więziły i wolność i prawo.

My w więzach niewoli, bez czucia i woli,

Za obcą biliśmy się sprawę.

O, bracia, o bracia ...

Narrator

Powstanie w ciągu kilku godzin objęło całą Wielkopolskę. Wielu młodych mężczyzn z Powidza, tylko czekało na odpowiednią chwilę, by przystąpić do walki z okupantem. W tym czasie wojska niemieckiego nie było, stacjonowało w Witkowie, Anastazewie i Szydłówcu.

28 grudnia 1928 r. po naradzie sztabu Kompanii Powidzkiej, przy udziale przebywającego na urlopie Józefa Bilskiego, postanowiono obezwładnić stacjonujący w Anastazewie pluton Grenschutzu.

Akcja miała być prowadzona w nocy z 28 na 29 grudnia. W lokalu pana Pietraszaka zgłaszali się ochotnicy. O godzinie 23 wymaszerowali w kierunku Anastazewa. Do walki wzywała pieśń.

„Pieśń strzelców”

Uczeń

Już pięść niemiecka nie będzie ciążyła!

Kompania Powidzka ruszyła do boju!

Odwaga synów winy ojców zmyła

Wśród trudu walk, wśród męczeństwa boju.

Od Anastazewa wróg z furią naciera,

Prusacy wściekle biją z kulomiotu.

Lecz już Kompania przez las się przedziera

Na czele naszych, z Powidza wylotu.

Narrator

Pierwszych Niemców napotkano około 500 m od dworca. Zaskoczeni i nieprzygotowani nie stawiali oporu. Większość Niemców wzięto do niewoli, a kilku zginęło. Następnego dnia około południa, zwycięzcy powstańcy wrócili do domów. Powidz stał się wolną miejscowością. W ten oto sposób mieszkańcy Powidza przyczynili się do wyzwolenia kolejnych miejscowości Wielkopolski.

Uczeń

A nasz Powidz wzięty, wolny!

Przez Wielkopolskę leci krzyk wolności.

Pod Kąkolewo, pod Zbąszyn, pod Żnin.

Zamilkły słowa, króluje czyn.

Łuny goreją u brzegu Noteci,

A Orzeł Biały znów w Gnieźnie swym gości.,

Sięga skrzydłami północy, południa,

Dwudziestyósmy wolności przyniósł grudnia!

Narrator

Powstanie Wielkopolskie było pierwszym w dziejach ojczystych zwycięskim powstaniem. Niestety, nie wszystkim było dane wrócić. W boju poległo 1700 powstańców, zmarło wskutek odniesionych ran około 2000.

Uczeń

Nikt im iść nie kazał!

Poszli, bo tak chcieli,

Bo takie dziedzictwo wziął po dziadkach wnuk,

Nikt nie pytał o nic, a wszyscy wiedzieli

Za co idą walczyć– komu idą płacić–

Że idą spłacić swój ojczyźnie dług.

Uczeń

Dzielnie żyli, zawsze byli niepodlegli.

Pekinie żyli,

Krótko żyli

I polegli.

Uczeń

I choć pusto po nich, chociaż łza się kręci,

Są tu z nami, w naszych sercach

I w naszej pamięci.

{zapalenie świec}

Narrator

Powstańcy nie bacząc na swój młody wiek opuścili domy, szkoły rodziców, dziewczyny– aby nieść swe życie w darze ojczyźnie.  {płonie ognisko i szumią knieje}

Uczeń

Kocham cię, Polsko za twą przeszłość sławną,

Którą przyniosły miecze Twe waleczne.

Za chrobre dzieje, co minęły dawno

Lecz będą w pieśni po czasy wieczne

Uczeń

Kocham cię, Polsko, za wiek sztuki złoty,

Światło Kuźnicy i znicz Oświecenia.

Za miasta stare przepysznej urody, co kryją skarby,

Których czas nie zmienia.

Uczeń

Kocham cię, Polsko za przyszłość Twą jasną,

Drogę szczęśliwą, aż po pokolenia,

Za zdrową młodzież, co czci ziemię własną,

Za to, co trwałe, i to, co się zmienia.

Wszyscy

Kocham Cię, Polsko! Kocham Cię.

Piosenka„Żeby Polska była Polską”

Narrator

Na tym zakończyliśmy uroczystość poświęconą Patronowi naszej szkoły– Kompanii Powidzkiej 1918 r.

Dane autora: Karolina Woźniak