RUCH - ważny czynnik rozwoju i terapii człowieka
Data dodania: 2004-01-29 11:00:00

Już w starożytności podkreślano znaczenie ruchu dla rozwoju człowieka. Pisma filozofów Platona i Arystotelesa wskazują, że mieli oni świadomość, jakie możliwości dla rozwoju intelektualnego niesie doświadczenie fizyczne płynące z ciała ludzkiego.
Ruch towarzyszy człowiekowi od narodzin do śmierci. Ujawnia się w różnych formach jego aktywności…"RUCH - ważny czynnik rozwoju i terapii człowieka"

     Już w starożytności podkreślano znaczenie ruchu dla rozwoju człowieka. Pisma filozofów Platona i Arystotelesa wskazują, że mieli oni świadomość, jakie możliwości dla rozwoju intelektualnego niesie doświadczenie fizyczne płynące z ciała ludzkiego.
     Ruch towarzyszy czÅ‚owiekowi od narodzin do Å›mierci. Ujawnia siÄ™ w różnych formach jego aktywnoÅ›ci. Wyróżniamy ruch "użytkowy" – dotyczy zaspokajania różnych potrzeb czÅ‚owieka, ruch "profesjonalny" wykonywany w uprawianym zawodzie, ruch "ekspresyjny" za pomocÄ… którego wyrażamy emocje i ruch, który sÅ‚uży nawiÄ…zywaniu kontaktów i komunikowaniu siÄ™ z otoczeniem.
     Znaczenie ruchu wykazali i wykorzystali praktycznie pedagodzy żyjący na przełomie XIX i XX wieku. Byli to Rudolf Steiner, Emil Jacques-Dalcroze, Rudolf von Laban, E. Dupre. R. Steiner stworzył teorię eurytmii, która zakłada, że człowiek wyraża swoją osobowość, uczucia, myśli za pomocą ruchu i rytmu. E. Jacques-Dalcroze był twórcą nowoczesnego wychowania muzycznego opartego na gimnastyce rytmicznej. R. Laban z kolei twierdził, że ruch jest wyrazem potrzeby aktywności ludzkiej. Przez ruch naszego ciała uczymy się nawiązywać kontakty z otaczającym nas światem.
     E. Dupre wprowadził w 1913 roku do neuropsychiatrii pojęcie psychomotoryki i tezę, że rozwój psychiczny i motoryczny są ze sobą ściśle powiązane. Prawo to stało się podstawą rehabilitacji psychomotorycznej ze względu na założenie, że oddziaływanie aktywizujące rozwój jednej z tych sfer może dodatnio wpłynąć na rozwój drugiej z nich. Przykładami oddziaływania z pogranicza wychowania (wspomaganie rozwoju, stymulowanie, uczenie) i terapii (korekcja zaburzonych funkcji) z wykorzystaniem ruchu, powiązanego z rytmem i słowem są metody:

• Praca Szkolna – Karola Orffa,
• Dobry Start – T. Bugnet,
• Ruch RozwijajÄ…cy – W. Sherborne,
• Gimnastyka UmysÅ‚u – P. Dennisona.

Jednak największe badania nad ruchem ludzkim zawdzięczamy R. Labanowi. Uważał on, że ruch jest:

1. Naturalnym środkiem komunikacji.
2. Wywodzi siÄ™ z odziedziczonego wzorca genetycznego.
3. Otoczenie społeczne wpływa na sposób poruszania się dziecka.
4. Współczesne cywilizacje doprowadzajÄ… do stopniowego ograniczenia ruchów – co prowadzi do wewnÄ™trznego napiÄ™cia, utraty kontaktu z otoczeniem, pogorszeniem zdrowia psychicznego.
5. Najwyższym poziomem aktywności ruchowej jest "ruch kreatywny", bowiem kreatywność jest manifestacją wewnętrznych stanów świadomości i emocji człowieka. Działanie twórcze rozładowuje hamowane uczucia. Najważniejsze potrzeby (ruchu, odprężenia, ekspresji, tworzenia) zaspokaja się w tańcu.

     Ruch ma więc istotne znaczenie dla rozwoju osobowości człowieka, jest jednocześnie istotnym elementem terapii.
     Uczennicą R. Labana była Weronika Sherborne. Wprowadziła ona do tez Labana czynnik emocjonalny. Z czasem wypracowała własny system ćwiczeń, który ma zastosowanie we wspomaganiu rozwoju dziecka i korygowaniu jego zaburzeń.
     Opracowany przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi. Z baraszkowania, które pojawia się we wczesnym dzieciństwie każdego zdrowego dziecka, stworzyła system terapeutyczny zwany Ruchem Rozwijającym.
Podstawowe założenia tej metody to rozwijanie przez ruch:

1. świadomości własnego ciała i usprawniania...